Een woord voor later

Ik wil een woord voor later. Een woord dat ik kan gebrui­ken als ik – stok­oud onder een deken­tje bij de open haard – aan mijn klein­kin­de­ren ver­tel over het leven van vroe­ger. Voor­als­nog heb ik geen klein­kin­de­ren, maar luis­te­ren zul­len ze, want ik heb woor­den. Opa, die open haard is een ver­vui­lend onding, zul­len ze zeg­gen. Hou je bek mijn kind. Het is geen ech­te open haard, maar een holo­gram. Zo werkt dat in de toekomst.