Rubriek: Tekst

Het patri­ar­chaat bestaat niet, fucknut

Ik vind het bestaan van het patri­ar­chaat onmis­kenbaar, alom­te­gen­woordig en very much in your face. Het zijn bijna uit­sluitend mannen die mij komen tegen­spreken, hoe dui­delijk wil je het hebben?

Er woont een vraag in mijn hoofd

Mijn hoofd huisvest vele vragen. Maar een ervan weegt het zwaarst. Eén vraag is altijd wakker. Altijd het licht aan, altijd luid en onontkoombaar.

Roest

Roest

Hier heeft iemand te veel plop­vi­ta­mines geslikt, dacht ik. Hier heeft iemand een roestvlek op zijn ziel die je van drie straten verder al kunt ruiken.

No future

Ik sta hier, in die wereld, en ik adem de klamme lucht van loze beloftes en kapi­ta­lis­tische priet­praat. Maar ik heb geluk. 

Kerk

Met een kerk voor je deur hoef je niet meer naar het theater. Min­stens een keer per dag sta ik voor het raam van onze woon­kamer te gluren naar taferelen.

Fucking Nederland

Gelukkig geef ik geen zier om wat make­laars te melden hebben. Flikker op met je dure maatpak.

Theater

Dan ver­an­deren ze plots­klaps in kleine kin­deren die loeiend tekeer gaan alsof ze geen toetje krijgen. Niemand noemt hen gees­telijk gestoorde luxe­paardjes die van het veld geschopt moeten worden.

Broe­belkes

Ge belt naar de Blabla Lama en Humpes met zijn Ratelband. Tenen­krombom Shankar en Spencer de influ­encer en Gwyneth Paltrow heeft kaarsen die naar karma stinken.

Plakker

Niks beters tegen de jeuk dan een kwartier lang op ander­halve meter van elkaar keihard solidair zitten zijn.

Tegeltuinangstdromen

Tegel­tuin­angst­dromen

In een dorpje waarvan ik de naam ben ver­geten heb ik hele rare vlekken uit het tapijt gepoetst en in Oost­don­ge­radeel heb ik een zwembad opgezet in een boomgaard.

Ik leef in angst

Ik leef in angst

Gij draagt geen masker omdat ge niet meer in fear wilt leven? Fuck off. Ik noem u een gepri­vi­le­gieerd en aso­ciaal verwend nest. Doe ik gewoon. Dwars doorheen mijn muilkorf.

Het land van mijn lief

Het land van mijn lief

We staan uit te waaien op het kruispunt van twee land­wegjes, voor en achter ons rollen de glooiende velden en bossen van het Hageland over de horizon. Het miezert, het wolkt, de zon ver­stopt zich, wachtend op de komst van het win­teruur. Niemand staat hier uit te waaien, behalve wij. We moeten kiezen. Rechts leidt de weg naar een kleine…