Category: Tekst

Soms schrijf ik iets. Omdat ik het niet kan laten. En omdat iemand een klavier aan mijn com­puter heeft gehangen.

Piepen

Lap, nu heb ik weer de reto­rische truuk van het kleine pikkie gebruikt.

Soms is de wereld een dode poes

Of ik bescher­mende hand­schoenen wilde, vroeg de die­renarts. Ik vond het een rare vraag. Het is onze poes, al achttien jaar. Ze kent ons, ze ver­trouwt ons, ze zal toch niet bijten? Ik keek vragend naar de huismuze. Ook zij had natte ogen. Het voordeel van een mond­masker is dat je gro­ten­deels onop­ge­merkt kunt snot­teren. En al zegt de premier…

Gemoe­deren aan gruzelementen

Dat is wat ze doen, de dic­tators. Ze bezoe­delen een klein stukje wereld met bommen en gra­naten, maar ze ver­vuilen een veel groter gebied met zwart­gal­ligheid en somberte. 

Alles is ongrijpbaar

Wachten op de wagen in de nacht. Dat is van Raymond, het valt uit hier uit de toon, maar vooruit. Soms vallen dingen uit de toon. Het leven is vol van wachten, bovenal ongrijpbaar.

Stayin’ alive

Too long didn’t read: ik heb kiespijn én buikpijn, hier is het nummer voor spoedgevallen.

Einder

Wij zijn rare beesten. Wij mensen. Wij parels, panda’s en piraten. Man wij kunnen rollen. Nooit meer stil­staan. Altijd onderweg, op pad naar ergens.

Een woord voor later

Ik wil een woord voor later. Een woord dat ik kan gebruiken als ik – stokoud onder een dekentje bij de open haard – aan mijn klein­kin­deren vertel over het leven van vroeger. Voor­alsnog heb ik geen klein­kin­deren, maar luis­teren zullen ze, want ik heb woorden. Opa, die open haard is een ver­vuilend onding, zullen ze zeggen. Hou je bek mijn kind. Het is geen echte open haard, maar een hologram. Zo werkt dat in de toekomst.

Vrijheid

Alles was ik beu. Het weer, de wereld, dis­cri­mi­natie, kli­maat­op­warming, Squid Game, Black Friday, de stank van hout­ka­chels, altijd gedoe met mijn printer, jeuk op plekken waar ge niet bij kunt, bit­coins, con­ser­va­tisme, sek­sisme, ik dacht dat ik het allemaal had gehad.

Black Friday

Ne friday waarvan de ochtend u in uw smoel tuft met koppijn en ver­ont­rus­tende jeuk op plekken waar ge niet bij kunt. Ne friday die zegt. Hier. Uw ver­warming doet het niet, de boiler is kapot, en ge trapt met uw blote pateekes op ne lego. Ne gecon­sti­peerde friday. Ne friday waarop de post staakt en de trein is te laat…

Het patri­ar­chaat bestaat niet, fucknut

Ik vind het bestaan van het patri­ar­chaat onmis­kenbaar, alom­te­gen­woordig en very much in your face. Het zijn bijna uit­sluitend mannen die mij komen tegen­spreken, hoe dui­delijk wil je het hebben?

Er woont een vraag in mijn hoofd

Mijn hoofd huisvest vele vragen. Maar een ervan weegt het zwaarst. Eén vraag is altijd wakker. Altijd het licht aan, altijd luid en onontkoombaar.

Roest

Roest

Hier heeft iemand te veel plop­vi­ta­mines geslikt, dacht ik. Hier heeft iemand een roestvlek op zijn ziel die je van drie straten verder al kunt ruiken.

No future

Ik sta hier, in die wereld, en ik adem de klamme lucht van loze beloftes en kapi­ta­lis­tische priet­praat. Maar ik heb geluk. 

Kerk

Met een kerk voor je deur hoef je niet meer naar het theater. Min­stens een keer per dag sta ik voor het raam van onze woon­kamer te gluren naar taferelen.

Fucking Nederland

Gelukkig geef ik geen zier om wat make­laars te melden hebben. Flikker op met je dure maatpak.

Theater

Dan ver­an­deren ze plots­klaps in kleine kin­deren die loeiend tekeer gaan alsof ze geen toetje krijgen. Niemand noemt hen gees­telijk gestoorde luxe­paardjes die van het veld geschopt moeten worden.

Broe­belkes

Ge belt naar de Blabla Lama en Humpes met zijn Ratelband. Tenen­krombom Shankar en Spencer de influ­encer en Gwyneth Paltrow heeft kaarsen die naar karma stinken.

Plakker

Niks beters tegen de jeuk dan een kwartier lang op ander­halve meter van elkaar keihard solidair zitten zijn.

Tegeltuinangstdromen

Tegel­tuin­angst­dromen

In een dorpje waarvan ik de naam ben ver­geten heb ik hele rare vlekken uit het tapijt gepoetst en in Oost­don­ge­radeel heb ik een zwembad opgezet in een boomgaard.

Ik leef in angst

Ik leef in angst

Gij draagt geen masker omdat ge niet meer in fear wilt leven? Fuck off. Ik noem u een gepri­vi­le­gieerd en aso­ciaal verwend nest. Doe ik gewoon. Dwars doorheen mijn muilkorf.

Het land van mijn lief

Het land van mijn lief

We staan uit te waaien op het kruispunt van twee land­wegjes, voor en achter ons rollen de glooiende velden en bossen van het Hageland over de horizon. Het miezert, het wolkt, de zon ver­stopt zich, wachtend op de komst van het win­teruur. Niemand staat hier uit te waaien, behalve wij. We moeten kiezen. Rechts leidt de weg naar een kleine…

Sjarels (addendum)

Sommige mannen zijn zo fragiel als een thee­kopje. En ze laten zich kennen, dat gelooft ge niet. Allow me to ela­borate. Of scroll naar benee voor een TL;DR.(NB Zien jullie dat ik deze draad begin met het woord ‘sommige’? Begrijpt iedereen wat dat woord betekent? Nice!) (Deze rant is een addendum bij euh deze rant) Ik heb het hier vaak…

Berthold Woltze -The Irritating Gentleman (1874)

Sjarels

In de vroege uren van mijn ochtend pas­seert er een gra­fiekske, geba­seerd op data van de dating­website OkCupid, met daarin de gemid­delde leef­tijden van moge­lijke partners waartoe mannen en vrouwen zich aan­ge­trokken voelen. Bij vrouwen gaan de cijfers min of meer gelijk op. Twin­tig­jarige vrouwen vallen op twin­tig­jarige mannen, der­tigers vallen op der­tigers, enzo­voort. Aan de man­ne­lijke kant gebeurt er iets…

Dag stier

Dag stier

Dag stier met uw kloten van plezier, sorry dat ik stoor. Ik moet hier pas­seren met mijn bootje, een andere route was er niet. Het is hier schoon en stil, ik weet niet of gij dat ook zo voelt. Ik hoop dat ge wat schaduw hebt. De wereld draait naar de kloten, stier, en dat zijn geen kloten van plezier.…

In het leven gegrepen (6)

In mijn tuin is een pers­con­fe­rentie aan de gang. Het is wat rumoerig, want de toe­schouwers houden onvol­doende afstand en de uit­ge­deelde mond­kapjes blijken niet water­dicht. Iemand deelt flyers uit over 5G en het feit dat zijn rucola naar pis­bloemen smaakt. Ik zou liever ergens anders willen zijn, maar bon. Ik ben hier nu toch. Als ik naar de wereld om…

Cactuske

In het leven gegrepen (5)

Tegenover mijn huis is een buskot. Naast dat buskot staat een vuilbak. ’t Is een openbare vuilbak van gemid­delde grootte, maar niet iedereen lijkt dat te snappen, want mensen dumpen er soms hun groot vuil van een half jaar in. Ik weet ook niet waarom, mensen zijn luie varkens. Laatst had er weer een lui varken een half con­tai­nerpark in dat…

In het leven gegrepen (4)

Ik hoop hard­nekkig dat Bart De Wever met zijn rechtse fikken van mijn intro­verte alinea’s blijft, denk ik terwijl ik zoek naar een ope­ningszin. Mijn hoop mag niet baten. Ik zie een Facebook­be­richt waarin de despoot van Vlaams Blok Light zittend op een bankske oreert dat hij het verbod op zitten op bankskes niet gaat hand­haven. Hij raaskalt er nog…

In het leven gegrepen (3)

In de ander­halve meter van ons huwelijk passen net twee fietsen naast elkaar. We bestijgen onze stalen rossen en karren van knooppunt naar knooppunt. Links en rechts zoeft een wereld voorbij die op zijn gat ligt. Een wereld ver­zonken in rust en onze­kerheid. Ik laveer. Heen en weer tussen twee vragen. Zal ik genieten van dit stil­te­deken of word ik…

Sorry Raymond

Toen ik een bang klein tie­nertje was, durfde ik in eerste instantie niet naar per­soon­lijke, inge­togen muziek te luis­teren. Ik vulde mijn dagen met The Ramones en AC/DC. Singer-songwriters en ander­soortige trou­ba­dours kwamen mijn puber­ka­mertje niet binnen. Mijn door hor­monen bin­nen­ste­buiten gekeerde lijf was bang voor grote emoties en de ver­warring die daarmee gepaard ging. Af en toe poogde ik…