Categorie: Tekst

Soms schrijf ik iets. Omdat ik het niet kan laten. En omdat iemand een kla­vier aan mijn com­pu­ter heeft gehangen.

Piepen

Lap, nu heb ik weer de reto­ri­sche truuk van het klei­ne pik­kie gebruikt.

Soms is de wereld een dode poes

Of ik bescher­men­de hand­schoe­nen wil­de, vroeg de die­ren­arts. Ik vond het een rare vraag. Het is onze poes, al acht­tien jaar. Ze kent ons, ze ver­trouwt ons, ze zal toch niet bij­ten? Ik keek vra­gend naar de huis­mu­ze. Ook zij had nat­te ogen. Het voor­deel van een mond­mas­ker is dat je gro­ten­deels onop­ge­merkt kunt snot­te­ren. En al zegt de premier…

Gemoederen aan gruzelementen

Dat is wat ze doen, de dic­ta­tors. Ze bezoe­de­len een klein stuk­je wereld met bom­men en gra­na­ten, maar ze ver­vui­len een veel gro­ter gebied met zwart­gal­lig­heid en somberte. 

Alles is ongrijpbaar

Wach­ten op de wagen in de nacht. Dat is van Ray­mond, het valt uit hier uit de toon, maar voor­uit. Soms val­len din­gen uit de toon. Het leven is vol van wach­ten, boven­al ongrijpbaar.

Stayin’ alive

Too long didn’t read: ik heb kies­pijn én buik­pijn, hier is het num­mer voor spoedgevallen.

Einder

Wij zijn rare bees­ten. Wij men­sen. Wij parels, panda’s en pira­ten. Man wij kun­nen rol­len. Nooit meer stil­staan. Altijd onder­weg, op pad naar ergens.

Een woord voor later

Ik wil een woord voor later. Een woord dat ik kan gebrui­ken als ik – stok­oud onder een deken­tje bij de open haard – aan mijn klein­kin­de­ren ver­tel over het leven van vroe­ger. Voor­als­nog heb ik geen klein­kin­de­ren, maar luis­te­ren zul­len ze, want ik heb woor­den. Opa, die open haard is een ver­vui­lend onding, zul­len ze zeg­gen. Hou je bek mijn kind. Het is geen ech­te open haard, maar een holo­gram. Zo werkt dat in de toekomst.

Vrijheid

Alles was ik beu. Het weer, de wereld, dis­cri­mi­na­tie, kli­maat­op­war­ming, Squid Game, Black Fri­day, de stank van hout­ka­chels, altijd gedoe met mijn prin­ter, jeuk op plek­ken waar ge niet bij kunt, bit­coins, con­ser­va­tis­me, sek­sis­me, ik dacht dat ik het alle­maal had gehad.

Black Friday

Ne fri­day waar­van de och­tend u in uw smoel tuft met kop­pijn en ver­ont­rus­ten­de jeuk op plek­ken waar ge niet bij kunt. Ne fri­day die zegt. Hier. Uw ver­war­ming doet het niet, de boi­ler is kapot, en ge trapt met uw blo­te pateek­es op ne lego. Ne gecon­sti­peer­de fri­day. Ne fri­day waar­op de post staakt en de trein is te laat…

Het patriarchaat bestaat niet, fucknut

Ik vind het bestaan van het patri­ar­chaat onmis­ken­baar, alom­te­gen­woor­dig en very much in your face. Het zijn bij­na uit­slui­tend man­nen die mij komen tegen­spre­ken, hoe dui­de­lijk wil je het hebben?

Er woont een vraag in mijn hoofd

Mijn hoofd huis­vest vele vra­gen. Maar een ervan weegt het zwaarst. Eén vraag is altijd wak­ker. Altijd het licht aan, altijd luid en onontkoombaar.

Roest

Roest

Hier heeft iemand te veel plop­vi­ta­mi­nes geslikt, dacht ik. Hier heeft iemand een roest­vlek op zijn ziel die je van drie stra­ten ver­der al kunt ruiken.

No future

Ik sta hier, in die wereld, en ik adem de klam­me lucht van loze belof­tes en kapi­ta­lis­ti­sche priet­praat. Maar ik heb geluk. 

Kerk

Met een kerk voor je deur hoef je niet meer naar het the­a­ter. Min­stens een keer per dag sta ik voor het raam van onze woon­ka­mer te glu­ren naar taferelen.

Fucking Nederland

Geluk­kig geef ik geen zier om wat make­laars te mel­den heb­ben. Flik­ker op met je dure maatpak.

Theater

Dan ver­an­de­ren ze plots­klaps in klei­ne kin­de­ren die loei­end tekeer gaan als­of ze geen toe­tje krij­gen. Nie­mand noemt hen gees­te­lijk gestoor­de luxe­paard­jes die van het veld geschopt moe­ten worden.

Broebelkes

Ge belt naar de Bla­bla Lama en Hum­pes met zijn Ratel­band. Tenen­krom­bom Shan­kar en Spen­cer de influ­en­cer en Gwy­neth Palt­row heeft kaar­sen die naar kar­ma stinken.

Plakker

Niks beters tegen de jeuk dan een kwar­tier lang op ander­hal­ve meter van elkaar kei­hard soli­dair zit­ten zijn.

Tegeltuinangstdromen

Tegeltuinangstdromen

In een dorp­je waar­van ik de naam ben ver­ge­ten heb ik hele rare vlek­ken uit het tapijt gepoetst en in Oost­don­ge­ra­deel heb ik een zwem­bad opge­zet in een boomgaard.

Ik leef in angst

Ik leef in angst

Gij draagt geen mas­ker omdat ge niet meer in fear wilt leven? Fuck off. Ik noem u een gepri­vi­le­gi­eerd en aso­ci­aal ver­wend nest. Doe ik gewoon. Dwars door­heen mijn muilkorf.

Het land van mijn lief

Het land van mijn lief

We staan uit te waai­en op het kruis­punt van twee land­weg­jes, voor en ach­ter ons rol­len de glooi­en­de vel­den en bos­sen van het Hage­land over de hori­zon. Het mie­zert, het wolkt, de zon ver­stopt zich, wach­tend op de komst van het win­ter­uur. Nie­mand staat hier uit te waai­en, behal­ve wij. We moe­ten kie­zen. Rechts leidt de weg naar een kleine…

Sjarels (addendum)

Som­mi­ge man­nen zijn zo fra­giel als een thee­kop­je. En ze laten zich ken­nen, dat gelooft ge niet. Allow me to ela­bo­ra­te. Of scroll naar benee voor een TL;DR.(NB Zien jul­lie dat ik deze draad begin met het woord ‘som­mi­ge’? Begrijpt ieder­een wat dat woord bete­kent? Nice!) (Deze rant is een adden­dum bij euh deze rant) Ik heb het hier vaak over…

Berthold Woltze -The Irritating Gentleman (1874)

Sjarels

In de vroe­ge uren van mijn och­tend pas­seert er een gra­fieks­ke, geba­seerd op data van de dating­web­si­te OkCu­pid, met daar­in de gemid­del­de leef­tij­den van moge­lij­ke part­ners waar­toe man­nen en vrou­wen zich aan­ge­trok­ken voe­len. Bij vrou­wen gaan de cij­fers min of meer gelijk op. Twin­tig­ja­ri­ge vrou­wen val­len op twin­tig­ja­ri­ge man­nen, der­ti­gers val­len op der­ti­gers, enzo­voort. Aan de man­ne­lij­ke kant gebeurt er iets…

Dag stier

Dag stier

Dag stier met uw klo­ten van ple­zier, sor­ry dat ik stoor. Ik moet hier pas­se­ren met mijn boot­je, een ande­re rou­te was er niet. Het is hier schoon en stil, ik weet niet of gij dat ook zo voelt. Ik hoop dat ge wat scha­duw hebt. De wereld draait naar de klo­ten, stier, en dat zijn geen klo­ten van plezier.…

In het leven gegrepen (6)

In mijn tuin is een pers­con­fe­ren­tie aan de gang. Het is wat rumoe­rig, want de toe­schou­wers hou­den onvol­doen­de afstand en de uit­ge­deel­de mond­kap­jes blij­ken niet water­dicht. Iemand deelt fly­ers uit over 5G en het feit dat zijn ruco­la naar pis­bloe­men smaakt. Ik zou lie­ver ergens anders wil­len zijn, maar bon. Ik ben hier nu toch. Als ik naar de wereld om…

Cactuske

In het leven gegrepen (5)

Tegen­over mijn huis is een bus­kot. Naast dat bus­kot staat een vuil­bak. ’t Is een open­ba­re vuil­bak van gemid­del­de groot­te, maar niet ieder­een lijkt dat te snap­pen, want men­sen dum­pen er soms hun groot vuil van een half jaar in. Ik weet ook niet waar­om, men­sen zijn luie var­kens. Laatst had er weer een lui var­ken een half con­tai­ner­park in dat…

In het leven gegrepen (4)

Ik hoop hard­nek­kig dat Bart De Wever met zijn recht­se fik­ken van mijn intro­ver­te alinea’s blijft, denk ik ter­wijl ik zoek naar een ope­nings­zin. Mijn hoop mag niet baten. Ik zie een Facebook­be­richt waar­in de des­poot van Vlaams Blok Light zit­tend op een banks­ke oreert dat hij het ver­bod op zit­ten op bank­skes niet gaat hand­ha­ven. Hij raas­kalt er nog…

In het leven gegrepen (3)

In de ander­hal­ve meter van ons huwe­lijk pas­sen net twee fiet­sen naast elkaar. We bestij­gen onze sta­len ros­sen en kar­ren van knoop­punt naar knoop­punt. Links en rechts zoeft een wereld voor­bij die op zijn gat ligt. Een wereld ver­zon­ken in rust en onze­ker­heid. Ik laveer. Heen en weer tus­sen twee vra­gen. Zal ik genie­ten van dit stil­te­de­ken of word ik…

Sorry Raymond

Toen ik een bang klein tie­ner­tje was, durf­de ik in eer­ste instan­tie niet naar per­soon­lij­ke, inge­to­gen muziek te luis­te­ren. Ik vul­de mijn dagen met The Ramo­nes en AC/DC. Singer-songwriters en ander­soor­ti­ge trou­ba­dours kwa­men mijn puber­ka­mer­tje niet bin­nen. Mijn door hor­mo­nen bin­nen­ste­bui­ten gekeer­de lijf was bang voor gro­te emo­ties en de ver­war­ring die daar­mee gepaard ging. Af en toe poog­de ik…