Piepen

Soms kruip ik onder een steen. Dat klinkt som­ber­der dan het is, en het doet den­ken aan struis­vo­ge­len, een ande­re hob­by van onder­ge­te­ken­de. Maar het is hier ver­ba­zing­wek­kend ruim en licht, en in plaats van mijn kop steek ik wil­de bloe­men­zaad­jes in de grond. Ge kunt tui­nie­ren onder mijn steen, ik lees boe­ken die meer wegen dan een pak sui­ker, en ik mas­seer de stram­me gewrich­ten van mijn toe­komst los. En mijn lief komt thee drin­ken. Meer heb ik niet nodig, dat snapt ge wel.

Af en toe word ik nieuws­gie­rig. Dan duw ik de rand van mijn steen een beet­je omhoog, en kijk ik schuch­ter de wij­de wereld in. Ik check dan even of jul­lie in mijn afwe­zig­heid het patri­ar­chaat al ont­man­teld heb­ben. Of het ein­de­lijk gedaan is met dat mas­cu­lie­ne over­wicht en of er ein­de­lijk gelijk­heid is op alle fron­ten. Ge hoeft niet gelijk met gei­ten­wol­len­sok­ken en bloe­men in uw haar op muziek van Elly en Rik­kert te gaan dan­sen, maar een beet­je meer wijs­heid en lief­de zou schoon zijn. Toch?

Maar Jezus Loe­der Mari­na. Bij alle hei­li­gen van de alma­nak, ik heb al spijt dat ik ben komen pie­pen. Wat een stront­zooi alweer. Elon Musk heeft Twit­ter gekocht? Is dat een grap­je? Een tijd gele­den vroeg die omhoog­ge­val­len flap­drol zich nog hard­op af wat het zou kos­ten om de hon­ger uit de wereld te hel­pen. In plaats daar­van gaat hij het inter­net nog vrouw­on­vrien­de­lij­ker en racis­ti­scher maken dan het al was. Wat mega­lo­ma­nie betreft hoeft Ome Kluns – ja dat is een ana­gram – niet onder te doen voor Vla­di­mir Poetin.

Over Poe­tin gespro­ken. Hoe­zo zijn stoe­re man­nen die elkaar zon­der scru­pu­les de ver­nie­ling in schie­ten belang­rij­ker dan het kli­maat of het voor­ko­men van een nieu­we pan­de­mie. Waar is de logi­ca? Wie heeft het gezond ver­stand ver­stopt? Hoe­zo lig­gen er mil­jar­den klaar voor nieu­we schiet­ge­we­ren en ander mas­cu­lien speel­goed, ter­wijl er nog altijd tal­lo­ze men­sen in armoe­de leven? Wiens klei­ne pik­kie moet hier gecom­pen­seerd worden?

Is het de fluit van Jan Fab­re, die ver­oor­deeld wordt voor geweld en onge­wenst sek­su­eel gedrag? Is het de jon­ge­heer van Will Smith, die flau­we mop­pen met vuist­sla­gen beant­woordt? Is het de rim­pe­li­ge roe­de van Johan Der­k­sen, die voor een publiek van mil­joe­nen kij­kers zit te mie­pen dat hij gecan­celd wordt? Hoe­veel gepri­vi­le­gi­eer­de lul­buf­fels moe­ten we nog op hun leu­ter trap­pen voor­al­eer de oog­klep­pen afval­len en de naak­te waar­heid over­blijft? Deze wereld is een patri­ar­cha­le beer­put, en de stank is niet te harden.

Lap, nu heb ik weer de reto­ri­sche truuk van het klei­ne pik­kie gebruikt. Als­of man­ne­lijk­heid ook maar iets te maken heeft met de groot­te van lede­ma­ten. Ge begript, ik heb spijt dat ik ben komen pie­pen. Voor­zich­tig kruip ik terug onder mijn steen. Ik heb me weer zit­ten opwin­den en mijn bat­te­rij is plat. Met per­mis­sie doe ik de gazet en het inter­net weer dicht. Ik doe mijn boek en het week­end open, ter­wijl ik de water­ko­ker aan­zet. Kop­je thee, lief?

1 Response

  1. Els Tilburgs schreef:

    Geen nood. Er komt versterking.
    Yael- Dec­kel­baum even beluisteren 😉

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.