Alles is ongrijpbaar

We kre­gen een sms van de fiet­sen­ma­ker. Uw fiets is her­steld, als­tu­blieft danku­wel. Geen bericht waar­van een mens per se in car­na­vals­lie­de­ren uit­barst, ware het niet dat we onze fiet­sen sinds juli vorig jaar niet meer gezien had­den. Een half jaar ston­den ze te ver­stof­fen in een maga­zijn­tje, wach­tend op onder­de­len die niet wil­den komen. Er was een pan­de­mie, fabrie­ken waren dicht, er lag een pira­ten­schip dwars over Maas en Waal, per­so­neel viel uit, fiet­sen ble­ken onbe­lang­rijk. Mijn begrip voor alles is groot, mijn con­di­tie dacht er het zij­ne van. Gebeld met de fiet­sen­ma­ker, gemaild naar de fabri­kant, gebeld naar de fabri­kant, kwaad gewor­den, op wie zijn we kwaad, geen idee. Dan maar wan­de­len, en wach­ten, steeds maar wach­ten, wach­ten op de wagen in de nacht. Dat is van Ray­mond, het valt hier uit de toon, maar voor­uit. Soms val­len din­gen uit de toon. Het leven is vol van wach­ten, boven­al ongrijpbaar.

Ik lees De Goe­de Zoon. Het is een boek, de schrij­ver heet Rob. Het is een boek met mooie let­ters, nog mooi­e­re zin­nen, het won een prijs, terecht. Schrij­ven en het daar­op­vol­gend lezen kan niet genoeg gepre­zen wor­den. Hoe­ra voor Rob en zijn Zoon. Mijn lezen is rom­me­lig, op een­der welk tijd­stip, maar voor­al ‘s avonds. Soms ‘s nachts als ik de let­ters van de dag niet uit mijn hoofd gesla­pen krijg. De Goe­de Zoon is bij­na klaar, een dag lang keek ik uit naar de avond van het laat­ste hoofd­stuk. Een boek uit is als uit­a­de­men. Blad­zij­den lang hap je adem naar bin­nen, zwelg je taal en fan­ta­sie, tot het klaar is. Dan kun je los­la­ten en opwar­men voor een anders gekaf­te adem­teug. Dat luk­te deze keer niet. Er zat een tech­ni­sche druk­fout in het boek van Rob. In plaats van het laat­ste hoofd­stuk vond ik de eer­ste der­tig blad­zij­den, opnieuw, iden­tiek aan waar ik begon met ina­de­men. Nu heb ik wel­is­waar een collector’s item in de kast, maar ik weet niet hoe ik dat collector’s item moet uit­a­de­men. Wach­ten op een ver­haal, voor­aan in mijn hoofd. Het lezen stokt, het leven hapert, een druk­fout in de ster­ren, dat is een ander boek, alles is ongrijpbaar.

Er hangt een voe­der­huis­je in de tuin, spe­ci­aal voor Luc­ky. Luc­ky is een sci­u­rus vul­ga­ris, hij eet hazel­no­ten, pinda’s en wel­licht ook vlaai als hij het zou krij­gen. Sinds er twee tui­nen ver­der­op hon­derd bomen zijn gekapt, is Luc­ky schuch­ter. Het zijn niet echt hon­derd bomen, zo voelt het wel, en Luc­ky is niet echt schuch­ter, hij is van de aard­bo­dem ver­dwe­nen. De lucht­brug naar onze tuin is door­ge­knipt, ande­re paden zijn kaal en onher­berg­zaam. Zal Luc­ky ooit terug­ke­ren naar ons met noten gevul­de huis­je, of blijkt maar weer eens hoe mee­do­gen­loos het hout­hak­kend men­sen­kind de ande­re die­ren naar de ver­doe­me­nis klieft? We wach­ten maar weten niet. Plots zagen we de noot­voor­raad slin­ken. Door­boor­de hazel­no­ten en geschil­de pinda’s. Het was een zooi in en om de voe­der­ta­fel, en zo hoort het. Onze har­ten klop­ten snel­ler. Was onze vul­gai­re sci­u­rus terug? Had Luc­ky met zijn plu­chen poot­jes een nieuw oli­fan­ten­paad­je gestanst? De huis­mu­ze ging op inspec­tie. Ter con­tro­le van de voor­raad stak ze haar hand in het voe­der­huis­je, waar­uit geschrok­ken een muis ont­snap­te. Een huis‑, dwerg- dan wel bos­muis, maar geen lang­ver­wach­te Luc­ky. Het wach­ten duurt weder­om lan­ger, mis­schien krij­gen we een sms bin­nen­kort. Uw eek­hoorn is her­steld, als­tu­blieft danku­wel. Het was wach­ten op onder­de­len. We weten het niet, alles twij­felt. Het leven gooit din­gen in het rond, soms hier, meest­al daar, door­gaans waar dan. Is het in mijn rich­ting, dan pro­beer ik te grij­pen. Mijn reflexen zijn traag en ontoe­rei­kend. Alles gooit, alles is ongrijpbaar.

1 Response

  1. mie schreef:

    Ik kreeg ook zo’n sms, vlak nadat ik tele­fo­nisch mijn fiat had gege­ven voor een bij­zon­der dure her­stel­ling. Die ik toch wou want ik vond het degou­tant om iets weg te gooi­en omdat een onder­deel stuk was.
    Bleek dat de fiet­sen­ma­ker beslo­ten had dat hij er niet meer aan begon. Ik mocht hem zo komen halen … 

    Geluk­kig vond ik er nog een ande­re die niet in de eer­ste plaats nieu­we dure hip­pe fiet­sen wil­de ver­ko­pen en die mijn fiets voor de helft van de prijs dan de ande­re had voor­op­ge­steld had heeft her­steld. ikke blij!

    Ik hoop dat het eek­hoorn­tje zijn weg terug vindt!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.