No future

Ik sta ach­ter glas in een huis onder was­send water. Ach­ter het raam van de bad­ka­mer van het huis neemt dat was­sen bij­bel­se pro­por­ties aan en wordt de wij­de omge­ving ramp­ge­bied genoemd. Ik heb geluk. Mijn kel­der loopt voor­als­nog niet onder en de straat wordt als altijd door voer­tui­gen bere­den. Elders is het anders. Elders stroomt het over en loopt het onder. Dit heb ik nog nooit mee­ge­maakt, zegt wie dan ook in de buurt van een micro­foon. Ik sta ach­ter glas in een huis onder was­send water, en ik kus mijn twee pol­len. Blij dat ik niet op het nieuws moet met laar­zen en een microfoon.

Kijk hier. De huis­mu­ze wijst naar een kaart van West-Europa met daar­over­heen een gigan­ti­sche regen­boog­wolk. Aan de rand is de wolk wit en geel, in het cen­trum rood en paars. Haar vin­ger rust op een don­ker­paar­se vlek. Kijk hier, dit zijn wij. In het hui­len­de oog van de storm. We chec­ken voor de zoveel­ste keer of onze kel­der niet ook aan het hui­len is. De vloer voelt klam en voch­tig, maar het stroomt of loopt over noch onder. We heb­ben geluk. Wij behoe­ven geen zand­zak­ken. Mijn lief brengt wat hout en plan­ken in dro­ge vei­lig­heid, je weet maar nooit. Ik help niet, want er danst een twee­de prik door mijn koort­si­ge ade­ren en ik kan amper een kop kof­fie til­len. Ook dat nog. Ik sta in een kel­der in het don­ker­paar­se oog van een storm, en ik kus mijn lief. Blij dat ik dro­ge voe­ten heb, en geen zandzakken.

Hoog boven de regen­boog­wolk, ach­ter ver­ga­der­ta­fels, wordt een pak­ket maat­re­ge­len voor een kli­maat­neu­traal Euro­pa gepre­sen­teerd. Iets met een groe­ne deal en min­der CO2 en meer zon­ne­pa­ne­len en dat het over der­tig jaar alle­maal beter wordt. Pri­ma maat­re­ge­len, hel­der en begrij­pe­lijk, er is over gespro­ken en over nage­dacht. Maar het is te laat. Het worst case sce­na­rio waar de maat­re­ge­len ons voor moe­ten behoe­den ont­plooit zich. Nu. Van­daag. Hier. In Death Val­ley is het 54 gra­den, hier om de hoek ver­drinkt men in water dat er eerst niet was, over­al op aar­de zijn men­sen op de vlucht voor het weer­be­richt. De hui­di­ge gene­ra­tie groeit op in een wereld waar de vage echo van Joh­n­ny Rot­ten door omge­val­len bomen waait. No futu­re for you. Ik sta hier, in die wereld, en ik adem de klam­me lucht van loze belof­tes en kapi­ta­lis­ti­sche priet­praat. Maar ik heb geluk. Over der­tig jaar ben ik dood, als niet bij­na. Blij dat ik dat niet ben, die hui­di­ge generatie.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *