Het patriarchaat bestaat niet, fucknut

(Trig­ger warning: stal­king, ver­krach­ting en ander geweld door mannen)

Het patri­ar­chaat bestaat niet, fuck­nut. Er is altijd wel iemand die dat roept als ik het over vrou­wen­rech­ten of toxi­sche man­ne­lijk­heid heb. Het wil er blijk­baar niet in, het idee dat onze samen­le­ving voor man­nen veel meer voor­de­len en moge­lijk­he­den in pet­to heeft dan voor vrou­wen, en dat vrou­wen zich door­gaans veel onvei­li­ger voe­len dan man­nen. Ik snap dat niet. Ik vind het bestaan van het patri­ar­chaat onmis­ken­baar, alom­te­gen­woor­dig en very much in your face. Het zijn bij­na uit­slui­tend man­nen die mij komen tegen­spre­ken, hoe dui­de­lijk wil je het hebben?

Een Brus­sel­se bar­man heeft zeven­tien vrou­wen gedro­geerd en ver­kracht. De eer­ste fei­ten zijn zes jaar oud, maar nooit werd er een dege­lijk onder­zoek gestart. De bar­man is een – duh – man, de slacht­of­fers alle­maal vrouw. Wie de moed heeft om klacht in te die­nen, moet daar­voor in eer­ste instan­tie naar de poli­tie, een door macht en mas­cu­li­ni­teit gedo­mi­neerd insti­tuut. De eer­ste vrouw die jaren­lang onge­moeid man­nen kan dro­ge­ren en mis­brui­ken moet nog gebo­ren wor­den. Geluk­kig bestaat dat niet, het patriarchaat.

Een Vlaam­se vedet­te staat terecht omdat hij jaren­lang vrou­wen heeft gestalkt en las­tig­ge­val­len. Hij heeft zijn macht mis­bruikt en moet zich nu voor de recht­bank ver­ant­woor­den. De vrou­wen die hem beschul­di­gen wor­den geklei­neerd, hun woor­den wor­den in twij­fel getrok­ken, hun motie­ven in vraag gesteld. Er wordt gevraagd of zij wel het ech­te slacht­of­fer zijn, en of de bru­te ellen­de die de mach­ti­ge vedet­te nu door­maakt niet veel erger is dan wat zij al die tijd heb­ben mee­ge­maakt. De vrou­wen zijn aan­dachts­hoe­ren, de man in kwes­tie zoekt mede­lij­den. Er is nie­mand die hem uit­lacht voor zoveel hoog­moed. Geluk­kig bestaat dat niet, het patriarchaat.

En dan zijn er al die vrou­wen die dit soort ver­ha­len her­ken­nen. Vrou­wen die weten hoe het voelt om geïn­ti­mi­deerd, mis­bruikt, in vraag gesteld of ver­kracht te wor­den. Vrou­wen voor wie ik dit ver­haal begon met een waar­schu­wing over de inhoud, omdat ver­ha­len pijn kun­nen doen. Vrou­wen die bang zijn om zich uit te spre­ken, omdat de con­se­quen­ties daar­van onbe­kend en heel beang­sti­gend kun­nen zijn. Wij man­nen ken­nen dat niet. Wij man­nen heb­ben geen trig­ger warning nodig. Wij weten niet hoe het voelt om geïn­ti­mi­deerd, mis­bruikt, in vraag gesteld of ver­kracht te wor­den. Wij hoe­ven niet bang te zijn om ons uit te spre­ken. Wij mogen alles zeg­gen, zon­der angst. Dat vrou­wen niet zo moei­lijk moe­ten doen, bij­voor­beeld. Of dat dat niet bestaat, het patriarchaat.

1 reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *