Er woont een vraag in mijn hoofd

Er woont een vraag in mijn hoofd. De wereld is momen­teel aan het beko­men van de groot­ste cri­sis sinds de twee­de wereld­oor­log, maat­re­ge­len wor­den ver­soe­peld, men­sen doen hun mond­kap­je omlaag en halen opge­lucht adem. Of die opluch­ting te vroeg komt, laat ik in het mid­den. Ik ben geen viro­loog, en ik gun ieder­een opluch­ting. Maar er woont een vraag in mijn hoofd.

Okee okee, er wonen wel meer vra­gen in mijn hoofd. Ik zou me geluk­kig prij­zen als het er maar een­tje was. Zo vraag ik me bij­voor­beeld af waar­om men­sen moei­lijk doen over een QR-code of een Covid Safe Tic­ket. Of wel­ke drugs het waan­idee ople­vert dat onze vrij­heid in gevaar zou zijn. Ook vaak in mijn hoofd: de vraag waar­om al die onge­vac­ci­neer­den niet ver­dom­me ein­de­lijk een keer effe heel snel die ver­ma­le­dij­de prik gaan halen. Mijn hoofd huis­vest vele vra­gen. Maar een ervan weegt het zwaarst. Eén vraag is altijd wak­ker. Altijd het licht aan, altijd luid en onontkoombaar.

Dat hoofd van mij dwaalt af naar juli van dit jaar. In heel noord­wes­te­lijk Euro­pa tra­den rivie­ren tot ver bui­ten en boven hun oevers, met hon­der­den slacht­of­fers als resul­taat. In Bel­gië alleen kwa­men min­stens 41 men­sen om het leven, tal­lo­ze ande­ren wer­den dak­loos. Er kwa­men hulp­ac­ties op gang, men­sen trok­ken vrij­wil­lig naar de getrof­fen stre­ken om te hel­pen. Bel­gië hield een dag van nati­o­na­le rouw.

Mijn hoofd wie­belt ver­der. Hele­maal terug naar 2014. In juli van dat jaar stort­te een vlieg­tuig neer in Oek­ra­ï­ne. In dat vlieg­tuig zaten 298 men­sen, waar­van er 193 de Neder­land­se nati­o­na­li­teit had­den. Ook in Neder­land werd een dag van nati­o­na­le rouw afge­kon­digd, de eer­ste sinds 1962. Toen de kis­ten met licha­men naar huis gebracht wer­den, ston­den men­sen langs de snel­weg te applau­di­se­ren. De koning hield een toe­spraak, er werd een monu­ment onthuld.

Er woont een vraag in mijn hoofd. De wereld ligt op zijn gat door een pan­de­mie, een pan­de­mie waar­door in Neder­land 18.000 men­sen om het leven kwa­men, in Bel­gië 25.000. Wereld­wijd heeft coro­na vier en een half mil­joen men­sen ver­moord. Er zijn vast ver­schil­len­de manie­ren om te tel­len, maar dan nog. Je kunt deze getal­len laten voor­af­gaan door ‘onge­veer’, of ‘bij bena­de­ring’, of ‘afhan­ke­lijk van de bron’, of wat dan ook. Veel lich­ter zul­len ze niet wor­den. Het zijn cij­fers die te zwaar zijn om te tor­sen. Ik zie ze staan en ik slik. Ik sluit mijn ogen, adem uit en ga ver­der met mijn leven. Maar ik kan niet ont­ken­nen dat het don­ker­der is dan voor­heen. De lucht is zwaar­der, mijn voe­ten kun­nen geen gro­te stap­pen aan. En in mijn hoofd, daar woont een vraag.

Er woont een vraag in mijn hoofd. De vraag deelt woon­ruim­te met ver­driet en woe­de. Ver­driet over men­sen die niet wil­len begrij­pen, woe­de over hals­star­rig­heid. Alle­drie nemen ze plek in in mijn hoofd. Maar de vraag wint. De vraag wordt steeds gro­ter, en duwt ver­driet en woe­de in een hoek­je. De vraag groeit elke dag, palmt steeds meer onbe­vraag­de ruim­te in. Op zeker moment duwt de vraag zijn vuist door de pan­nen van mijn hoofd. Hui­lend wringt hij zich door het dak­ge­bin­te, en klimt met geschaaf­de han­den op de nok. Daar schreeuwt hij in bloed­ro­de neon­let­ters zijn ver­twij­fe­ling uit over het slag­veld van ver­driet en woede.

Waar­om rou­wen wij niet?

Hoe­veel men­sen moe­ten ster­ven, voor­dat wij onze ogen slui­ten en slik­ken? Hoe­veel slacht­of­fers moe­ten er nog val­len, voor­al­eer wij op zoek gaan naar het zwart­ste in onze kleer­kast? Hoe­veel onschul­di­gen moet dit virus nog ver­moor­den, opdat wij alle­maal onze pre­ten­ti­eu­ze bek hou­den en stil­staan? Hoe­veel lij­ken zijn er nodig voor een scha­me­le minuut van stil­te? Hoe­veel lij­ken zijn er nodig om met zijn allen langs de snel­weg te staan?

Hoe­veel don­ke­re dagen moe­ten we nog door, voor­al­eer we één ervan een dag van rouw zul­len noemen?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *