2011

Dit jaar wordt alles anders.
Dat werd het vorig jaar ver­moe­de­lijk ook al, maar dit jaar is er iets in mij dat er nooit eer­der was.
Een veel­be­lo­ven­de leeg­te, geflan­keerd door kale rui­sen­de knot­wil­gen, met een flet­se avond­zon aan de einder.

Dit jaar ga ik fietsen.
Kilo­me­ters lang fiet­sen, de ein­der tege­moet, tot de knot­wil­gen weer vol van belof­tes zijn.
Kilo­me­ters lang trap­pen op peda­len waar ik nooit eer­der op trapte.
Kilo­me­ters lang vol­hou­den dat zon­ne­crè­me mij wordt opge­dron­gen door het kapitalisme.

Dit jaar ga ik lopen.
Ren­nen, spur­ten, vluchten.
Dit jaar ga ik lopen, de ein­der tege­moet, tot het rui­sen in mijn hoofd het­zelf­de klinkt als dat van de knotwilgen.

Dit jaar wordt het begin van het einde.
Het ein­de van vanal­les en een scheet, vanal­les en een paar­den­kop, vanal­les en alles wat van ons is.
Het ein­de van alles wat we ken­nen, weten, voe­len, proe­ven, rui­ken, horen, zien.
Het ein­de waar we alle­maal op zit­ten te wachten.

Dit jaar wordt het chris­ten­dom in de kiem gesmoord.
Vang­he­lu­we wordt opge­spoord en geste­nigd in de scha­duw van het bel­fort van Roeselare.
Dan­neels en Léo­nard wor­den gedwon­gen om in De Zeven­de Dag de ’ass to ass’-scene uit Requi­em For A Dream te ensceneren.
Ker­ken zul­len beschil­derd wor­den met pas­tel­blau­we verf en wolk­jes zodat ze bij mooi weer opgaan in de achtergrond.

Dit jaar ver­an­dert elke gods­dienst­waan­zin­ni­ge – van wel­ke strek­king dan ook – op 14 febru­a­ri in een smur­fen­taart die over datum is.
Die smur­fen­taar­ten zul­len op 21 juli ver­or­berd wor­den door het par­tij­be­stuur van Open VLD.

Dit jaar zal de ex-CEO van BP, Tony Hay­ward, toe­ge­ven dat het maar een grap­je was.
Hij zal op bezoek gaan in het Wit­te Huis en samen met Oba­ma zal hij har­te­lijk lachen om dé prac­ti­cal joke van 2010.

Dit jaar zal een Pool­se ter­ro­rist met een zelf­ge­bouwd vlie­gend flat­ge­bouw elke lucht­ha­ven in de wereld kapotmaken.
Hoe hij dat pre­cies gaat doen, weet niemand.
Maar geef toe dat het indruk­wek­kend klinkt, een zelf­ge­bouwd vlie­gend flatgebouw.

Dit jaar zal ieder­een – behal­ve de cast van Oh Oh Cher­so – toe­ge­ven dat dat inder­daad erg indruk­wek­kend klinkt, een zelf­ge­bouwd vlie­gend flatgebouw.

Dit jaar zal Marij­ke Hel­we­gen uit elkaar scheu­ren en er zal nie­mand zijn die het merkt.
Op 15 decem­ber 2017 zal Jan Mul­der aan Mat­thijs van Nieuw­kerk vra­gen of hij Marij­ke Hel­we­gen laatst nog gezien heeft.
Daar­na zal een groot­scha­lig onder­zoek uit­wij­zen dat ze al zes jaar – goed gecon­ser­veerd – ligt te ver­stij­ven in een luxu­eus gepimpt kip­pen­hok in haar achtertuin.
Maar dat is toekomstmuziek.

Dit jaar zal ik mijn best doen om over mijn gevoe­lens te praten.
Ech­te, mooie, gro­te gevoe­lens die niks met Marij­ke Hel­we­gen of Car­men Pfaff te maken hebben.

Dit jaar zal Car­men Pfaff tij­dens de zoveel­ste her­ha­ling van die ene afle­ve­ring toe­ge­ven dat Requi­em For A Dream haar favo­rie­te film is.
Daar­naast zal tevens blij­ken dat ze niet weet hoe je requi­em schrijft.

Dit jaar zal het sneeuwen.
Dagenlang.

Dit jaar zal de grond onder Haï­ti opnieuw beven.
Maar deze keer zal de schaal van Rich­ter zoda­nig tilt slaan, dat de hele Haï­ti­aan­se bevol­king in één klap naar Dubai wordt geka­ta­pul­teerd, alwaar ze tesa­men een nieuw leven zul­len beginnen.
In 2017 zal blij­ken dat de groot­ste weten­schap­pers, de meest gele­zen schrij­vers en de sym­pa­thiek­ste nieuws­le­zers alle­maal uit Dubai komen. 

Dit jaar zal er nie­mand vreemdgaan.
En als het dan toch gebeurt, zul­len we er samen om hui­len, een kop­je thee drin­ken, en Make Love Not War op onze bil­len schrijven. 

Dit jaar zal Woes­tijn­vis aan­kon­di­gen een Vlaam­se ver­sie te maken van The Godfather-trilogie.
Ik zal de hoofd­rol spe­len, en dat zal ik met ver­ve doen.

Dit jaar zal Apple met een revo­lu­ti­o­nair pro­duct op de prop­pen komen, dat de manier waar­op we lief­des­brie­ven schrij­ven radi­caal zal veranderen.
De wereld zal nooit meer het­zelf­de zijn, liefste.

Dit jaar zal blij­ken dat Alexan­der Poe­tin en Sil­vio Ber­lus­co­ni van een ande­re pla­neet afkom­stig zijn.
Daar­mee zal in één klap wor­den bewe­zen dat bui­ten­aards leven al jaren onder ons is, maar dat we tot dus­ver gewoon niet goed geke­ken hebben.
We heb­ben te veel naar de hemel gestaard, zal ieder­een zeg­gen, en we zul­len nede­rig het hoofd buigen.

Dit jaar ga ik slapen.
Kilo­me­ters lang sla­pen, de ein­der tege­moet, tot de knot­wil­gen omval­len van vermoeidheid.
Kilo­me­ters lang sla­pen op kus­sens waar ik nooit eer­der op sliep.
Kilo­me­ters lang sla­pen onder kus­sen die ik nooit eer­der voelde.

Dit jaar ga ik kijken.
Loe­ren, glu­ren, turen.
Dit jaar ga ik kij­ken, de ein­der tege­moet, tot de ein­der tot bij mij komt en ik niet meer zo ver hoef te kijken.

Dit jaar zul­len er in Bui­zin­gen niet twee, maar vier trei­nen op elkaar botsen.
Hier­op zal de NMBS wor­den afge­schaft, en elke Belg krijgt van de over­heid een gra­tis brommerke.
Als Bel­gië tegen dan niet meer bestaat – ik kan toch niet in de toe­komst kij­ken zeker – zal elke Vla­ming een twee­de­hands brom­mer­ke krij­gen en elke Waal een Ferrari.

Dit jaar zal ik stop­pen met roken.
Daar wens ik niet aan her­in­nerd te wor­den, maar ik zal het wel doen.

Dit jaar zal ruil­han­del weer inge­voerd wor­den, en ban­ken afgeschaft.
Bank­di­rec­teu­ren zul­len rou­wend samen­ko­men op een gehei­me plek om in wee­moed gedrenk­te levens­lie­de­ren te zingen.
Het lied waar ze het meest van hou­den zal ’Waving my dick in the wind’ van Ween zijn.

Dit jaar zul­len alle meis­jes mij wil­len kus­sen, en ik zal steeds zeg­gen dat het een fijn aan­bod is maar toch nee bedankt.
Ook alle meis­jes die ik in mijn jeugd ben ver­ge­ten te kus­sen zul­len langs­ko­men, en dan zal ik het iets moei­lij­ker heb­ben om nee bedankt te zeggen.
Maar ik zal volharden.
Ik zal vol­har­den in alles wat ik doe, want zo ben ik.

Dit jaar zal ik niet meer lie­gen over volharding.

Dit jaar zul­len er geen col­lec­tie­ve ont­sla­gen meer val­len, maar enkel sneeuw.
Dagenlang.

Dit jaar zal La Sor­tie de l’U­si­ne Lumi­è­re à Lyon van de Gebroe­ders Lumi­è­re de eni­ge Oscar winnen.
Die eni­ge Oscar zal De Oscar Die Alle Ande­re Film­prij­zen Over­bo­dig Maakt heten.

Dit jaar zul­len Les­lie Niel­sen, Den­nis Hop­per, Clau­de Cha­brol, Bob­be­jaan Schoe­pen, Jan Wau­ters, Hans Van Mier­lo, Non­kel Bob, J.D. Salin­ger, Sugar Lee Hoo­per, Solo­mon Bur­ke, Gre­go­ry Isaacs, Theo Albrecht en Har­ry Mulisch twaalf maan­den lang dan­sen op het graf van Michael Jack­son om te ver­hin­de­ren dat hij er ooit weer uit komt.

Dit jaar zal de Eyjaf­jal­la­jö­kull opnieuw uit­bar­sten, maar de rege­ring van IJs­land zal – als een gebaar naar de rest van de wereld – de vul­kaan omdo­pen tot het mak­ke­lij­ker bek­ken­de Kemmelberg.

Dit jaar zal Leter­me val­len, maar niet op spreek­woor­de­lij­ke wijze.

Dit jaar zal Geert Wil­ders toe­ge­ven dat hij zijn haar blon­deert met ver­se sneeuw en het sap van de zeld­za­me Edelweiss.
Hij zal zijn beken­te­nis – live uit­ge­zon­den op tal­lo­ze tele­vi­sie­ka­na­len – afslui­ten met een gevoe­li­ge inter­pre­ta­tie van ’Der Höl­le Rache kocht in mei­nem Her­zen’ uit Mozarts Toverfluit.

Dit jaar zal blij­ken dat de eco­no­mi­sche cri­sis ont­staan is door een fout geci­teer­de jour­na­list die het eigen­lijk over iets anders wil­de hebben.
Zuch­tend maar opge­lucht zul­len we al ons geld weer naar de bank brengen.
We zul­len ont­dek­ken dat de ban­ken enke­le alinea’s eer­der zijn afge­schaft, en we zul­len dan maar weer naar huis toe gaan.
Daar aan­ge­ko­men zul­len we ont­dek­ken dat moe­der vis­kes heeft gebak­ken en op slag zul­len we al onze geld­zor­gen ver­ge­ten zijn, net zoals alle ande­re zorgen.
Daar­na zal er een mete­o­riet inslaan op aar­de en daar­na is er niets meer.
Of toch bijna.

Dit jaar zal het het Israëlisch-Palestijns con­flict opge­lost worden.
Hoe dat pre­cies in zijn werk gaat, weet niemand.

Dit jaar zal Bart De Wever zijn job als tele­vi­sie­per­soon­lijk­heid opge­ven en een car­ri­è­re in de poli­tiek aanvangen.
Nie­mand zal hem hier­bij tegen­hou­den en dat zul­len we ver­dom­me gewe­ten hebben.

Dit jaar zul­len de Ver­e­nig­de Sta­ten van Ame­ri­ka in een ande­re volg­or­de op de kaart gelegd wor­den, waar­door het Noord-Amerikaanse con­ti­nent dezelf­de vorm krijgt als de chin­chil­la van Sarah Palin.
Na maan­den zwoe­gen en her­puz­ze­len zal Sarah Palin beken­nen dat ze hele­maal niet van chinchilla’s houdt en luid vloe­kend zul­len de werk­man­nen alles weer op hun plaats leggen.
Het lui­de vloe­ken zal zo luid klin­ken dat het gehoord kan wor­den tot in het Aman­di­na­huis te Schakkebroek.

Dit jaar zal ik mijn blo­te kont vaker laten zien in de open­ba­re ruimte.

Dit jaar ga ik vrijen.
Kilo­me­ters lang vrij­en, de ein­der tege­moet, tot mijn knot­wilg omvalt van vermoeidheid.
Kilo­me­ters lang vrij­en en kus­sen op kus­sens waar ik nooit eer­der op kuste.
Kilo­me­ters lang vrij­en met haar, omdat ze van mij is.

Dit jaar ga ik praten.
Bab­be­len, tet­te­ren, zeveren.
Dit jaar ga ik pra­ten, de ein­der tege­moet, tot de ein­der ver­staat wat ik bedoel en zij in ruil een gedicht schrijft voor mij. 

Dit jaar zal Oran­je wél wereld­kam­pi­oen voet­bal worden.
Dat er dit jaar hele­maal geen wereld­kam­pi­oen­schap voet­bal wordt geor­ga­ni­seerd, zal mij in de loop van april dui­de­lijk wor­den, waar­op ik twee weken hui­lend onder een steen ga zitten.
Na twee weken zal ik van­on­der de steen gehaald wor­den door Yolan­the Kabon­kel Pas­hok­je, en Yolan­the zal me vra­gen of ze me mag kus­sen, en ik zal zeg­gen dat het een fijn aan­bod is maar toch nee bedankt. 

Dit jaar zal Roman Polan­ski beken­nen dat hij zich inder­daad jaren gele­den door een min­der­ja­rig meis­je heeft laten pij­pen, en ieder­een zal de schou­ders opha­len en zeg­gen dat het nu wel goed is, Roman.

Dit jaar zal Rus­land opnieuw geteis­terd wor­den door bosbranden.
Het zal er lek­ker warm zijn, dat wel.

Dit jaar zul­len asiel­zoe­kers, zigeu­ners en ander­soor­ti­ge vluch­te­lin­gen met open armen ont­van­gen wor­den in Bobbejaanland.
Na enke­le dagen zal iemand ont­dek­ken dat Bob­be­jaan Schoe­pen vorig jaar is over­le­den, en mis­noegd zal een­ie­der terug­gaan naar het land van herkomst.
Rita Ver­donk zal zeg­gen dat ze trots is op Bobbejaanland.

Dit jaar zal er begon­nen wor­den met de bouw van een ver­nieuw­de ver­sie van de Lan­ge Wap­per, die – gewoon voor de lol – omge­legd zal wor­den tot aan het IJsselmeer.

Dit jaar zal Kim Jong-il toe­ge­ven dat Kim Jong-un niet zijn zoon, maar een kloon is.
Omdat er in Noord-Korea alleen maar klo­nen wonen, zal er geen kloon naar kraaien.

Dit jaar zul­len 21 van de 33 Chi­l­een­se mijn­wer­kers, ver­teerd door heim­wee, terug­ke­ren naar hun krocht onder de grond.
Daar zul­len zij de dagen door­bren­gen met het zin­gen van in wee­moed gedrenk­te levensliederen.
Het lied waar ze het meest van hou­den zal ’I See a Dark­ness’ van Will Old­ham zijn.

Dit jaar zal de Nobel­prijs voor de vre­de naar mij gaan, omdat ik met veel over­tui­ging een lege stoel kan imiteren.

Dit jaar zal ik weer bang zijn, en ang­stig, net als iedereen.

Dit jaar zul­len alle voor­gaan­de en komen­de bewe­rin­gen door Wiki­leaks ont­kracht wor­den, met uit­zon­de­ring van het volgende:

Dit jaar zal ik haar mijn lief noe­men, vaak, luid en met tra­nen in de ogen, omdat ze mijn lief is.
Ver­der zal alles met een nooit eer­der gezie­ne hel­der­heid vol­strekt onbe­lang­rijk zijn.

4 reacties

  1. mir schreef:

    ik zeg alleen maar WAUW, het wordt een prach­tig jaar.

  2. Polle schreef:

    Dit jaar zal niet ein­di­gen met zo’n mooi geschre­ven stuk als dat jaar, want het stuk waar dat jaar mee ein­dig­de was wel zo ont­zet­tend mooi dat het niet snel in dit jaar over­trof­fen kan worden.

  3. Jenny schreef:

    gewel­dig!

    wat een jaar.…kan niet wachten!

  4. Tom schreef:

    Als het al niet te veel gaat rege­nen, ben ik al heel content…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *