Stront

Soms wil ik zomaar out of the blue mijn mening over de familie Pfaff ven­ti­leren. Al was het maar om alle fans op stang te jagen, want – tjonge jonge zeg – wat zijn fans van de Pfaffs snel op hun teen getrapt. Alsof ze allemaal ach­teraan in de rij stonden toen de ironie werd uit­ge­deeld. Maar dat kan je natuurlijk ook van hun mecenas zeggen. De enkele keren dat Jean-Marie Pfaff in een interview of elders met humor of ironie gecon­fron­teerd wordt, zie je vaak al heel snel een lichte vorm van irri­tatie over de man neder­dalen. Alsof hij zich bij voorbaat wil ver­de­digen tegen bele­di­gingen of sar­cas­tische opmer­kingen. Alsof je je daar niet gewoon met een kwinkslag vanaf zou kunnen maken. Alsof je – en dat ligt mis­schien wel het dichtst bij de waarheid – een slecht geweten te ver­bergen hebt.

Caravaggio's Narcissus

Caravaggio’s Nar­cissus

En dat is volgens mij meteen de grootste ver­dienste van Jean-Marie Pfaff. Hij toont Vlaan­deren en Nederland al ette­lijke televisie-seizoenen hoe je een luxueus en ogen­schijnlijk suc­cesvol leven kan leiden door je geweten nooit in vraag te stellen en door elke maat­schap­pe­lijke ver­ant­woor­de­lijkheid uit de weg te gaan. Hij pre­sen­teert zijn lui­ze­le­ventje als de heilige graal van geluk en levens­vreugde, onderwijl elke vorm van beschei­denheid of mede­men­se­lijkheid aan zijn laars lappend. Ik ben ervan over­tuigd dat, als we allemaal het leventje van de familie Pfaff zouden leiden, dat de wereld als een troos­teloze en onge­ïn­spi­reerde hoop stront in elkaar zou zakken. En dat is blijkbaar waar al die gestoorde fans ook van dromen. Van een stin­kende, sma­keloze en ego­ïs­tische hoop stront.

In berichten en reacties word ik vaak om de oren geslagen met argu­menten als wat is hij toch vrien­delijk teegen iedereen of al die goeie doele die hij toch steunt of dat hij wel nog alteid del­zelfde is gebleeve!!!!!!!!!!. Sta me toe om even wat mis­ver­standen te doorprikken.

Ten eerste. Jean-Marie Pfaff is niet vrien­delijk, Jean-Marie Pfaff heeft een kunst­matig laagje vriendelijkheids-vernis over zich hangen. Een laagje vernis, waarmee hij iedereen op dezelfde fami­liaire manier bejegent, en ervan uitgaat dat de hele wereld hem een sym­pa­thieke buurman vindt. Met zo’n ver­tekend zelf­beeld wordt het natuurlijk moeilijk om met kritiek om te gaan. Jean-Marie is in zekere zin de heden­daagse ver­per­soon­lijking van Nar­cissus, die aan het eind van zijn leven helemaal weg­kwijnde omdat hij het niet aankon dat de regen­druppels die in het water vielen zijn prachtige spie­gel­beeld verneukten.

Ten tweede. Ik vind het bewon­de­rens­waardig als mensen goede doelen steunen. Een goed doel wordt echter een doel genoemd, omdat het dat ook is. Je gebruikt de mid­delen die je ter beschikking hebt (geld of macht) om een bepaald doel te bewerk­stel­ligen. Het woord zegt het zelf. Jean-Marie Pfaff steunt geen goede doelen. Jean-Marie Pfaff zoekt goede mid­delen. Mid­delen om zichzelf in de aan­dacht te plaatsen, mid­delen om zijn met logo’s bedrukte kle­der­dracht in the picture te werken, mid­delen om zijn bijnaam El Sym­patico zoveel mogelijk eer aan te doen. Ik krijg altijd een beetje het schurft als onze bekende medemens het steunen van goede doelen als een ver­dienste pro­beert af te spie­gelen. Mede­men­se­lijkheid zou geen ver­dienste mogen zijn, maar een god­ver­domse evi­dentie. Niemand ver­dient het in deze wereld om op een voetstuk geplaatst te worden omdat hij iets doet wat eigenlijk iedereen zou moeten doen.

Ten derde. Als Jean-Marie altijd dezelfde zou zijn gebleven, dan zou hij nu een suc­cesvol trainer of voet­bal­expert zijn. Dan zou hij niet ver­zuipen in bling bling en idiote holle levens­wijs­heden. Dan zou hij geen door­ge­draaide kari­katuur geworden zijn van de slecht duits brab­be­lende ster­keeper die hij ooit was. Jean-Marie Pfaff is helemaal niet dezelfde gebleven, wel inte­gendeel. Hij is nog slechts een schim van wat hij ooit was. Een stin­kende, onge­ïn­spi­reerde en ego­ïs­tische schim met een hummer op de oprijlaan.

Het voor­beeld dat de familie Pfaff aan de wereld laat zien, staat bol van het mate­ri­a­lisme en geld­zucht. De maat­schap­pe­lijke waarde van de Pfaffs-soap gaat niet veel verder dan de waarde van een uit de kluiten gewassen reclame-blok. De opvoed­kundige rele­vantie van de avon­turen van de Pfaffs is ver te zoeken, zo niet onbe­staande. En van mij moet heus niet elk tele­vi­sie­pro­gramma behept zijn met een opvoed­kundige rele­vantie. Maar als ik zie in hoe­verre de gespon­sorde opvoeding van Shania en Kenji en Bruce en al die andere Barbie-kinderen door de fans wordt geprezen als een voor­beeld van edu­ca­tieve pracht en kunde, dan rijzen mijn haren ten berge. En dan vrees ik het ergste voor de toe­komst van het men­senras. Dan komt de metafoor van de stin­kende hoop stront weer voor mijn gees­tesoog dartelen.

En daarom ful­mineer ik. Ik ver­draag het niet dat de wereld waarin ik leef ver­vuild wordt door een gebrek aan beschei­denheid en intel­li­gentie. Dat ik in mijn leven zoveel moeite doe om oog te hebben voor mooie kleine dingen, voor liefde maar ook voor ver­driet, voor kunst, cultuur en poëzie, terwijl de halve wereld zit te kwijlen bij het zien van een bende schle­mielen die baden in luxe en blin­kende dingen en die zich zelden lijken af te vragen wat voor effect hun voor­ge­kauwde en lege bestaantje op de kijker heeft.

Naar mijn bescheiden mening is de familie Pfaff een saaie, onge­ïn­spi­reerde, gewe­tenloze, stin­kende hoop stront. En dan kan u zelf wel een slot­woord ver­zinnen met de woorden fans, blin­de­lings, en stront­vliegen.

6 Responses

  1. anita schreef:

    Per­soonlijk heb ik niks tegen de familie.
    Maar ben het helemaal met je eens,had het niet beter kunnen formuleren.
    jij hebt ver­woord wat ik denk het is zo eigen belang staat voorop.
    De vraag is is dat zo erg?doen we dat niet allemaal?
    En laten we eerlijk zijn hoe moet die man anders zijn geld verdienen?
    zoveel kan hij niet toch?
    En hoe bena­deeld hij andere mensen volgens jou?
    groeten anita har­derwijk nederland

  2. GDB schreef:

    Over welke familie gaat het precies?

    Met vrien­de­lijke sproetjes,
    GDB

    Wiebel en een grote mieps voor het jaar 2032.

  3. Heer Maanzand,
    Als u mij niet kwalijk neemt: ik vind dat u een héél klein beetje over­drijft. Nu, om iets dui­delijk te maken, moet een mens soms overdrijven.
    Wat mij betreft: ze hoeven niet dood, maar we zullen ook nooit dikke vriendjes worden.
    Met vrien­de­lijke groeten,
    De Drs.

  4. Terrebel schreef:

    Blijkbaar is hij voor velen de ver­per­soon­lijking van het “Westers Ideaal”. Lekker genieten van je Plasmabreedbeeld-apparaat terwijl je vrouw 30 euro aan etens­resten weg­so­de­mieterd en ’s avonds met tranen in de ogen een tientje over­maken om “die arme negertjes in Haïti” te helpen.

    Dat geeft te denken over de mensheid en ik ben blij dat niet iedereen er zo over denkt.

  5. Haba schreef:

    Nu moet ik eerst stellen dat ik slecht af en toe een glimp van deze soap heb opge­vangen en dan nog per ongeluk. Ik houd absoluut niet van dit soort voy­eu­ris­tisch vermaak.
    Van mij mogen ‘bekende mensen’ leven zoals ze willen, zolang ik er maar niet mee wordt lastig gevallen.
    Deze rijke samen­klon­te­rende familie, is volgens mij geen goed voor­beeld van de algemene Vlaamse levensstijl.
    Het lijkt mij eerder een bele­diging voor veel Vlamingen .
    Maar ach mis­schien dat hun fans ervan genieten. Volgens mij kan de zendtijd veel beter gebruikt worden dan op deze wijze.

  6. Géke schreef:

    Hèhè ben blij dat er iemand is die een mooi voor­beeld geeft van wat ook mijn ziens­wijze is.
    Treurig en onver­ant­woor­delijk gedrag is de nieuwe maat, helaas.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.