• Wannes Daemen

Sym­fo­nische rock

Toen ik 14 jaar was, ado­reerde ik Freddie Mercury. (Toen ik 16 jaar was, deed ik dat nog steeds, doch dit ter­zijde.) Queen was voor mij het aller­beste en ook het enige wat er op muzikaal vlak te ver­kennen viel. Ik kan u ver­ze­keren dat de betrachting om de com­plete dis­co­grafie van Queen in huis te halen voor een veer­tien­jarige geen sinecure is. Niet alleen ont­braken mij uit­ge­breide finan­ciële hulp­mid­delen, bovendien ont­dekte ik de groep pas toen ze al zowat vijftien platen hadden uit­ge­bracht. Er wachtte mij een zware taak, waar ik mij echter met veel plezier van kweet. De oudste platen vond ik in de voor­deel­bakken, het nieuwere werk kopi­eerde ik van vrienden. The Miracle is in die begin­jaren het duurste item in mijn pla­tenkast geweest. Vijf­honderd oude franken. Op cassette.

De puberale ado­ratie van deze nich­tenband kwam omstreeks mijn zes­tiende levensjaar abrupt tot een eind. Ik moet eerlijk toe­geven dat ik de liefde voor (vooral het oudere werk van) Queen nooit ben kwijt­ge­speeld, maar er is een moment in mijn leven geweest waar ik mezelf tot de orde heb geroepen.

Het was een zonnige lente-ochtend, en tijdens de eerste speeltijd van de dag stond ik met Jeroen – vriend en klas­genoot – te praten over muziek. Dat kwam er op neer dat Jeroen hon­derduit ver­telde over De Afre­kening van zondag laatst­leden en dat ik dertien keer achter elkaar zei dat Queen de beste groep ter wereld, ooit, aller tijden en tout court was. Zo ging dat wel vaker in die dagen. Ik wist namelijk alles van Queen want ik had in de ECI-boekenclub het 53 pagina’s tel­lende naslagwerk Freddie Mercury, van stal­jongen tot koningin gekocht.

En toen was daar Sean Paul De Bock. Sean Paul De Bock was met arm­lengtes voor­sprong de popu­lairste jongen van de school die een beetje scheef bekeken werd door mij­zelve en andere high-school-outcasts. Want dat was ik in die dagen. Ik was me er vol­strekt niet van bewust dat mijn Queen-manie en mijn pen­nenzak met I want to break free erop daar enige rol in speelden.

Sean Paul De Bock was groot, breed en had mooie blonde haren. Sean Paul De Bock had geen puisten. Sean Paul De Bock vond U2 de beste groep ter wereld, ooit, aller tijden en tout court. Sean Paul De Bock zei nooit iets tegen mij. Ik ook niet tegen hem, dus dat kwam mooi uit. Sean Paul De Bock liep altijd met grote passen en wie­gende schouders dwars over de speel­plaats tot aan het ach­terste bankje, waar de andere popie jopie puber­koppen en de bak­vissen met epau­letten hem al high-fivend zaten op te wachten. Onderweg negeerde hij alles en iedereen. Behalve die zonnige lente-ochtend.

Terwijl ik de ont­staans­ge­schie­denis van Radio Ga Ga aan het uit­leggen was, zag Jeroen vanuit zijn ooghoek Sean Paul De Bock over de speel­plaats struinen. Toen hij ons op een meter of twee pas­seerde, riep Jeroen koel­bloedig: «Hey De Bock, wat vindt gij van Queen?» Terwijl mijn hart in mijn keel begon te kloppen om zoveel stoute moed, hield Sean Paul De Bock enkele seconden halt en keek onze kant uit met een blik die in één keer alle inspan­ningen van Nelson Mandela van tafel veegde. «Queen?», vroeg hij op pedante toon, «Queen, da is sym­fo­nische rock, jong.» Daarop struinde hij schou­der­wiegend verder, in zijn kielzog enkele kwij­lende bakvissen.

Ik was met ver­stomming geslagen. Ik werd lijk­bleek en dacht dat ik ging kotsen. Niet alleen vond ik het gru­welijk dat uit­ge­rekend Sean Paul De Bock het nodig vond om op deni­gre­rende toon en met slechts twee woorden – sym­fo­nisch en rock – de beste groep ter wereld, ooit, aller tijden en tout court te defi­niëren. Wat ik vooral erg bezwarend vond – en dat werd me pas later die dag dui­delijk, was dat ik helemaal niet wist wat sym­fo­nische rock was. Sean Paul De Bock wist dat dui­delijk wel, ook al was hij geen fan van Queen. Ik heb me als puber zelden zo stom gevoeld als toen die dag.

Het duurde daarna niet lang of ik ver­ruilde A night at the opera voor Surfer Rosa en A kind of magic voor Come on Pilgrim. En zo kwam alles toch nog goed.

Uit angst voor ver­gelding werden eigen­namen in boven­staand stukje gewijzigd.

9 Reacties

  1. Peter schreef:

    Eerste plaat ooit : Band of Gypsies – J. Hendrix ( zelf­ver­diend zakgeld, 14 jr, ofzo)

    Ik kan Queen niet uit­staan en snap heden ten dage nog niet waarom hete­ro­s­exuele die­hards met een diep gegronde tyfus­hekel aan nichten (homo­fobie is voor hen uit­ge­vonden) en een ferme negatief oordeel over ver­wijfde bur­gerk­loot­zakken in het algemeen..(een aparte klasse/gilde geld­ver­slaafden aan kappers, in de mode, het antiek, de visagie, de meubel en irnichtinghandelaars.kortom, het behang van de europese cultuur van hedo­nisten en geld­graaiers pur sang.. het werk van deze over­schatte band zo ijverig kochten en voor uit­ver­kochte zalen zorgde die hen als col­lectief een fame & fortune status bracht wat zelfs met de drie­traps­raket eco­nomie van vandaag onge­ve­naard lijkt.Nooit begrepen, ik snap niets van kromme con­su­menten psychologie.

    Ik luis­terde naar Pink Floyd, The Cure, de held Bowie ( ten­minste pro­gres­sieve glamrock, geen vies klef nich­ten­gedoe ), J.J. Cale, Neil Young..en vele anderen maar Queen, daar spuug ik op..een geld­ver­spiling. Mis­schien is dat ver­klarend voor hun popu­la­riteit, de com­pleet onver­schillige houding jegens geld en status, die carpe diem houding , de zelf­ver­achting en het mee­do­genloze fata­lisme van die akelige poseur Mercury.

  2. Yuri schreef:

    Eum.
    Er bengelt iets uit uw neus.
    Zakdoekje?

  3. tomasz schreef:

    noemde die De Bock toe­vallig Peter in’t echt?

  4. Peter schreef:

    Dank U, heb er een bij hoor. Ik ben braaf katholiek opgevoed moet u weten en dan weet je hoe het hoort.

  5. Yuri schreef:

    Braaf katholiek als in Diehard homofoob?

  6. caramel schreef:

    ik was zot van roxette
    isn’t that great?

  7. Pieske schreef:

    U wilt echt niet weten welke CD (elpee’s begonnen toen al lichtjes uit de mode te geraken) ik met mijn eerste centjes kocht toen ik 13 was. Maar er werden moppen over de zan­geres verteld als “ ‘ ’t is groen en ’t lijkt op ne glascontainer’…

    Nee, dit wilt u echt niet weten.

  8. urbainalpain schreef:

    Ik heb ooit een tijd aan Genesis gesnoven tot ik op een dag, onder invloed van een lijntje, De Lijn ont­dekte en zo helemaal in the scene van het lijn­dansen terecht ben gekomen. Pour un flirt nog aan toe!

  9. Defender schreef:

    De eerste twee platen van Queen is het beste wat ooit gemaakt is. Zeker met de mid­delen van die tijd.
    Is het een nich­tenband? Nee!
    Freddie at van twee wal­letjes en heeft daarbij 7 jaar met een vrouw samengewoond.
    De rest van de band­leden zijn getrouwd/wonen samen en hebben kinderen.
    Is het sym­fo­nische rock? Nee, het heeft met name in de vroegere jaren raak­vlakken hiermee. Op de laatste CD (voor mij is dat Innuendo) komen daar weer ele­menten van terug.
    In het algemeen is het pop of rock en daar­naast worden er nog heel veel andere muziek­stijlen gebruikt. Wat bij Queen opmer­kelijk is, is het feit dat 90% van hun muziek helemaal ‘klopt’. Ik ben zelden pop of rock­bands tegen­ge­komen waar ik dat van kan zeggen. Ze zijn er, maar helaas heel dun gezaaid.
    Ik zeg boven­staande niet puur op smaak, maar omdat ik er als com­ponist naar kijk.
    Radio Ga-Ga en I want to break free behoren m.i. tot de groep van de minste inte­res­sante nummers. Ik vind ze slecht (wat is slecht?).

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *