• Wannes Daemen

Brundle-fly Pfaff

Het pleidooi van Geert Bour­geois voor meer rijkeluis-soaps op de openbare omroep was niet in dove­mansoren gevallen. Om zijn sta­tement meer kracht bij te zetten had hij Kelly en Lindsey Pfaff uit­ge­nodigd in de studio’s van Radio Donna, waar ze met veel plezier de opvoed­kundige waarde en de inspi­re­rende meta­fysica van hun avon­turen uit de doeken deden. De ado­ratie van Kelly voor Laura Lynn, de laatste vlaamse engel, schiep onmid­dellijk een band met onze minister. Want ook meneer Bour­geois draagt de vlaamse volks­cultuur hoog in het vaandel, dat is bekend. Toen deugniet Lyndsey echter plots ver­kon­digde dat ze toch meer van Bobbie Wil­liams hield, vond Geert het nodig in te grijpen. Hij pro­beerde Lyndsey diets te maken dat de authen­tieke schlager-feel bij Bobbie Wil­liams toch enigszins ontbrak, en dat het juist dát was waar onze nati­onale radio zoveel behoefte aan had. Hij fabri­ceerde ook nog fluks een inge­wik­kelde algo­rit­mische rede­nering waaruit bleek dat de songs van Bobbie Wil­liams hem door de geesten van homo­fiele neo-nazi’s worden inge­fluisterd, en aldus geenszins beant­woorden aan de edu­ca­tieve waarde die muziek toch in de eerste plaats dient te bezitten. Lyndsey had echter geen oren naar dit alles en voor haar lieve zuster het goed en wel besefte, begon ze – live op de nati­onale radio – aan één van haar wereld­ver­maarde the fly-imi­taties.

The Fly was Lyndseys absolute favo topfilm aller tijden ter wereld in het uni­versum ever oneindig, en ze citeerde er te pas en te onpas uit. Het was niet de eerste keer dat ze haar Brundle-fly impressie uit de kast haalde wanneer ze haar zin niet kreeg. Het is een blijft een koppig opdon­dertje, die jongste telg aan de stamboom van peet­vader Pfaff. Terwijl ze haar gal­blaas uit­kotste over de sui­ker­wafel die ze van Leen Demaré had gekregen, maakte Lyndsey allerlei wan­sma­ke­lijke geluiden, waarbij het haar blijkbaar niet kon schelen dat ook de microfoon dodelijk werd getroffen door de bij­tende maag­sappen. Geert Bour­geois, die de schade wilde inperken, deed wat elke held­haftige minister op dat moment zou doen. Hij nam de vlie­gen­mepper en begon als een wil­deman Lyndsey in het gezicht te slaan. Algauw bedaarde de Aliplast-dochter, mede door de beris­pingen van haar oudere zus en het zien van de gelaats­kleur van Leen Demaré, die steeds meer op een slecht gebakken spie­gelei ging lijken.

Die avond schreef Laura Lynn in haar dagboek: «Het zijn fijne mensen, die Pfaffs, maar sui­ker­wafels eet ik nooit meer.» En daarmee had ze meteen de eerste strofe voor een nieuwe hit klaar.

3 Reacties

  1. Zezunja schreef:

    Uw grijs­groene gelaats­kleur mag er anders ook zijn.

  2. Yuri schreef:

    Dat is een lotion om insecten buiten te houden.

  3. Jozef schreef:

    Hopelijk kunnen we de beelden van dit voorval bin­nenkort op de betere com­mer­ciële zender bewonderen.”
    Fijn huisdier trouwens, Yuri (Cro­nenberg? Uw alter-ego? Waar ben je met die Maanzand gebleven!).

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *