• Wannes Daemen

Zondagochtend-bedenking (2)

Knopen door­hakken is een fun­da­menteel onderdeel van de men­se­lijke con­ditie. Het leven kabbelt – nee raast voort aan een niet bij te houden tempo en het enige wat we kunnen doen om het lot bij tijd en wijlen onze mid­den­vinger te tonen, is knopen door­hakken. Het is mis­schien een illusie te denken dat we daarmee con­trole ver­werven over ons doen en laten, maar zelfs als het een illusie is, is het belangrijk om die na te streven. 

De liefde – rood en draadig – is mis­schien even goed een illusie, en mis­schien is dat wel een men­se­lijke wet­ma­tigheid, een regel. Maar dat is geen reden om ze niet als een gek ach­terna te hollen, de liefde. Zelfs al is al dat moois en al dat liefs en al dat intiems dat de liefde tot de liefde maakt een fata morgana in de woes­tenij van ons hoofd, dan nog zal je al je kamelen zadelen en op zoek gaan naar die oase in de zon. Je water­voorraad zal opge­raken, je kamelen zullen één voor één het loodje leggen, en ten langen leste kruip je mis­schien op je buik door het hete zand en alles wat je nog kan zeggen is geen pap. Maar je blijft zoeken. Je blijft kruipen en je blijft strijden. Een oorlog in je hoofd met je hart als inzet. En heel de wereld als je grootste rivaal.

Tot je tot rust komt, ergens, in iemands armen. Iemand die je vierkant uit­lacht voor al je inspan­ningen en betrach­tingen. Maar ook iemand die zegt dat je een nieuw wereld­record hebt gevestigd in het aan­tonen van de uit­zon­dering op de regel.

En dat is goed. Actie.

1 Reactie

  1. jesse schreef:

    Nadat u deze woorden gis­te­ren­avond, gevederd in het luchtruim hebt los­ge­laten. Heb ik vandaag ter­stonds haar geföhnd en heb mijn witte paard weer van stal gehaald klaar om te vechten tegen zwarte draken en voor de liefde. (Als peis ik dak dezen tekst regel­matig nogges zal moeten lezen onderweg). Ech yuri u bent waarlijk een talent.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *