Ik hou meer van nadenken dan van babbelen. Ik ben bang voor zowat alles. Ik maak mezelf graag dingen wijs en dat geldt vermoedelijk ook voor het voorgaande. Ik ben een op hersenloze infantiliteit kickende meerwaardezoeker. Ik haat het woord meerwaardezoeker. Ik ben verliefd op letters en woorden, al lees ik veel te weinig. Ik ben ook verliefd op muziek, in die mate dat ik niet veel nodig heb voor een dikke laag kiekevlees. Ik slaap graag maar ben een slechte slaper. Ik scoor bovengemiddeld op de beoordelingsschaal voor autisme. Dat is nooit officieel vastgesteld, maar zie zin 3. Ik moet heel hard lachen om elke variatie van de woorden pies, kak en stront of als ik iemand tegen een paal zie lopen. Tot slot heb ik nooit goed geweten wat ik wil. En daarmee heb ik bijna alles gezegd.
Ik heet Wannes. Welkom in mijn hoofd.
Skydiven
Ik droomde vroeger dat ik vliegen kon
‘t Is te zeggen niet vliegen als dusdanig
Eerder wandelen
Als op een trapke
Een soort onzichtbare loopplank
Als een aanloop naar – letterlijk dan – skydiven
Skydiven
Ik wou dat ik kon skydiven
Ik hou niet eens van zwemmen
Maar duiken in het blauw is mooi
En ge hebt daar geeneens vleugels voor nodig Lees verder →
Ge wandelt gewoon naar boven
Zo hoog als […]
Zoals eerder gemeld, werd in Vancouver mijn Nikon Coolpix gestolen. Dit is de laatste foto die ik nog naar mijn iPod had kunnen transporteren. Doe me een plezier en kijk er net iets te lang naar. Laat het even doordringen. Brand het op je netvlies. Met elke vlaming die zich dit beeld vanuit het niets voor de geest kan halen, wordt het pietje van die canadese pickpocket kleiner. Hij zal het geweten hebben.
Het laatste beeld, de laatste visuele herinnering […]
Lees verder →
Morgen op om negen uur. Net iets te lange douche nemen. Met frisse kop de zon tegemoet op Granville Street. Glanzende deur met glanzende deurklink openen. One cappucino. Tall, very wet please.
De zon heeft Vlaanderen blijkbaar vergeten de afgelopen maand. De andere kant van een wereld was zo warm en zacht dat het me hier moeilijk lukt om te glimlachen. Misschien moet ik gewoon maar teruggaan. En dan hier op vakantie komen als het daar regent. En van hieruit kaartjes sturen met Groetjes uit het zonnige Blankenberge erop. Dat heb ik nog nooit gedaan. En in de supermarkt alleen maar engels spreken. «Excuse me, miss, what is koetjesreep exactly?»
De grote appel. Het grote happen. Het is hier vandaag 4th of july. Benieuwd wat dat zal worden, behalve het spectaculaire vuurwerk vanavond.
Op de dag dat ik aan mijn reis begon, stierf Ronald Reagan. Ex-president van de US. Een week later ging Ray Charles heen. Op dat moment verbleef ik in Seattle, waar het pianowonder zijn eerste live-successen kende. Drie dagen geleden is Marlon Brando gestorven, opgeleid en groot geworden in New York. Ik hoop niet dat er een […]
Lees verder →
Hier in New York – de kers op de taart van deze trip – eindelijk de tijd en de rust gevonden om het even over vorige week te hebben. Over de race doorheen British Colombia. De lus Vancouver – Golden – Vancouver ofte 2300 km of utter beauty. Deze trip uitgebreid en gedetailleerd uit de doeken doen, zou me enkele boekdelen kosten, dus wie meer wil weten: nodig me uit boven een blonde Leffe (Leffe! Ik snak naar authentieke Vlaamsche […]
Lees verder →
Kort. Bondig. Bergen. Meren. Sneeuw. Zon. Kilometers. Overweldigend. Existentieel verbluffend. Camera gestolen. Inspiratie kwijt. New York. Nu. Bijenkorf. Druk in hoofd. Gauw meer.
PS: Found White Lodge. Later meer…
Middden op Granville Street word ik aangesproken door een groen meisje. Of ik Greenpeace ken en of ik zin heb om aan te sluiten. Ik zeg dat ik haar jammer genoeg niet zal kunnen helpen, wegens just visiting en ik lieg dat ik in mijn thuisland donerend lid ben, in de hoop dat ze niet aan haar standaard bewustmakingspraatje zal beginnen.
Het is prettig iemand tegen te komen waarmee je niet steeds dezelfde vragen en antwoorden uitwisselt – where are […]
Lees verder →
Voor de voorstelling van The Stepford Wives, een amusante thriller van Frank Oz die nog maar eens de superieure acteerkwaliteiten van Nicole Kidman bewijst, zie ik een trailer van Fahrenheit 9-11, de nieuwe Michael Moore. Het canadese publiek applaudisseert uitbundig. Applaus. Na een trailer.
Gebeuren zo’n dingen thuis ook?
Aan het kruispunt van Seymour en Smithe (Vancouver, Canada) staat een jonge puertoricaan te wachten tot het licht op rood springt om dan met gezwinde hand de voorruiten van wachtende […]
Lees verder →
En dan naar Shrek 2 in de AMC Movie Theatres. Opvallend is dat iedereen hier netjes zijn GSM uitschakelt in de bioscoop – in tegenstelling tot vele Vlaamse Filmverneukers – maar dat wil niet zeggen dat het een rustige vertoning was. De popcorn vloog me letterlijk om de oren, nadat hij luidruchtig voorgekauwd was; en een Seattliaanse grootmoeder interpreteerde het begrip babysitting wel heel erg breed – haar kleinkind moet zo ongeveer een jaar oud geweest zijn en vond het […]
Lees verder →
Archief voor de rubriek 'The White Lodge'
Op bezoek in Noord-Amerika en Canada. Een reisverslag in zeven hoofdstukken en een stapel herinneringen.