Ik hou meer van nadenken dan van babbelen. Ik ben bang voor zowat alles. Ik maak mezelf graag dingen wijs en dat geldt vermoedelijk ook voor het voorgaande. Ik ben een op hersenloze infantiliteit kickende meerwaardezoeker. Ik haat het woord meerwaardezoeker. Ik ben verliefd op letters en woorden, al lees ik veel te weinig. Ik ben ook verliefd op muziek, in die mate dat ik niet veel nodig heb voor een dikke laag kiekevlees. Ik slaap graag maar ben een slechte slaper. Ik scoor bovengemiddeld op de beoordelingsschaal voor autisme. Dat is nooit officieel vastgesteld, maar zie zin 3. Ik moet heel hard lachen om elke variatie van de woorden pies, kak en stront of als ik iemand tegen een paal zie lopen. Tot slot heb ik nooit goed geweten wat ik wil. En daarmee heb ik bijna alles gezegd.
Ik heet Wannes. Welkom in mijn hoofd.
Voordat ik – samen met mijn favoriete Sopranos-fan – aan het allerlaatste seizoen van The Sopranos begon, had ik her en der al iets […]
Lees verder →
We hingen onderuitgezakt in stoel 21 en 22 van rij 8 in zaal 7 van de Leuvense Kinepolis, toen het me plotseling voorkwam dat het vroeger toch allemaal anders was. En vroeger, dat is eigenlijk nog niet eens zo lang geleden. Ik herinner me tijden dat de hedendaagse media nog niet vervuild waren door de crappy beeldkwaliteit van youtube-video’s. Tijden dat niemand op het idee kwam om ondingen als Within Temptation en Evanescence te bedenken. Tijden dat
Lees verder →
Of dat moment dat die gekke meneer met zijn bleke gezicht op Fred toewandelt. De jazzy feestmuziek dimt in de achtergrond, en het geroezemoes van de gasten valt weg. Dit is een moment voor Fred en de meneer met zijn bleke gezicht. De meneer met zijn bleke gezicht lacht en zegt: ‘We’ve met before, haven’t we?’. In eerste instantie denkt Fred dat het om een grap gaat, maar de meneer met zijn bleke gezicht dringt aan en is blijkbaar overtuigd […]
Lees verder →
Of dat moment dat de kop koffie uit zijn zwetende hand glijdt en in slow motion op de grond uit elkaar spat. De donkerbruine kleur van de waarheid die zich tussen zijn lakleren schoenen in een hoopje scherven openbaart. Op de onderkant van de kop staat KOBAYASHI Porcelain. Zijn ogen glijden over het prikbord tegen de achterwand van het kantoortje en hij ontwaart dingen die hij liever niet ontwaart. Hij leest namen van mensen en steden die hij net daarvoor […]
Lees verder →
Of dat moment dat ze All by myself van Eric Carmen opzet tijdens de begrafenis van haar echtgenoot. Als aandachtige kijker weet je natuurlijk allang dat zij onrechtstreeks de hand heeft gehad in de onfortuinlijke dood van haar man. En dat ze geen katje is om zonder handschoenen aan te pakken, heb je ondertussen ook al begrepen. And that she won’t take no for an answer. Dat is allemaal heel erg duidelijk in beeld gebracht, voorafgaandelijk aan het pompeuze gedrag […]
Lees verder →
Of dat moment dat hij het genadeschot krijgt toegediend. Hij houdt zich met zijn laatste krachten vast aan de top van het fallussymbool waar hij was opgeklommen, maar zijn handen kunnen het gewicht niet meer torsen. Een laatste blik in de ogen van zijn geliefde en hij glijdt geruisloos naar beneden. In zijn vrije val spreidt hij zijn ledematen en is hij nog heel even in al zijn kolossaliteit te zien. Maar hij wordt gauw kleiner. Dat gaat zo als […]
Lees verder →
Archief voor de rubriek 'Momenten'
Ik lees te weinig boeken en ik kijk te veel films. Ik hou van de inspiratie die me overvalt bij het languit wegzakken voor de beeldbuis dan wel het bioscoopscherm. En soms blijft er plots iets hangen, een breedbeeld-ogenblik om niet te vergeten. Die momenten vindt u hier. Zonder kwalitatieve criteria uiteraard, want elke film – hoe goed of hoe slecht dan ook – levert altijd wel iets op.