Net voor het slapen gaan, drinken we vaak nog een kopje thee. Die eerste zin klinkt onnozeler dan ik hem bedoel, maar dat moet u maar even negeren. Wij hebben een heel goedkope theepot uit de Blokker. Eigenlijk is het geen theepot, maar een ordinaire thermos. Tot zover de poëzie van de titel.

Omdat het een goedkope thermos is, maakt het onding vaak van die fluitende geluidjes als je de dop te hard dicht draait. Volgens de gehandicapte fysicus in mijn achterhoofd zijn dat luchtbelletjes die ontsnappen tussen de met thee en stoom gevulde kieren van de draaidop.

De theepot staat aan mijn kant van het bed op de grond. Dat komt omdat ik in huis verantwoordelijk ben voor de verdeling van warme dranken. In de ochtend zorg ik voor de eerste cappuccino, in de avond zet ik op ambachtelijke wijze een kopje thee. Niet dat zo’n thermos uit de Blokker veel bijdraagt aan dat ambachtelijke karakter, maar ik maak mezelf graag dingen wijs.

De fluitende geluidjes van de draaidop vallen me vaak pas op als ik bijna in slaap val. Als ik met één hand op haar bil de deur naar het land van de nacht open doe. Wanneer de drukte in mijn hoofd plaats maakt voor dromerig gewauwel. Nadat ze me verdoofd heeft met de laatste zoen van de dag. Als ik uitkijk naar het verglijden in gedachtenloos gemijmer. Als de lichten gedoofd zijn en de dekens warm.

Dan glijdt mijn hand heel sloom vanonder de deken om de dop van de goedkope thermos uit de Blokker los te draaien.

En dan is het stil.