Herinnert u zich deze nog?
In een niet zo ver verleden had ik een pennevriend in Nigeria, genaamd Kennedy Mobutu. Om allerlei redenen is de arme man ondertussen in de achterkamers van ‘s werelds herinnering terechtgekomen, maar dat is niet altijd zo geweest. Maandenlang werd meneer Mobutu achtervolgd door paparazzi en gestalkt door blonde huisvrouwen die hun spaarvarkentje wilden spijzen onder het mom van een proefondervindelijk onderzoek naar de waarheid over het cliché omtrent de lengte van – pardon my french – negeriaanse geslachtsdelen. Uiteindelijk bekoelde de media-aandacht enigszins en kon de man zich weer ongestoord wijden aan zijn hobby: het lastigvallen van arme zielen zonder spamfilter met de bedoeling hen van hun zuurverdiende spaarcentjes te beroven.
Maar net op het moment dat Kennedy dacht dat de wereld hem nu wel vergeten zou zijn, gooiden Radio 1-presentatoren Peeters en Pichal een karrevracht roet in het eten door hem onverbloemd in de vlaamse ether te gooien. Niet zonder hulp van ondergetekende, dat begrijpt u. Luistert u even mee naar het fragment dat de Nigeriaanse rakker op 4 december jongstleden wellicht in een afrikaanse scheldtirade deed uitbarsten:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Wellicht enigszins verwante berichten:
3 reacties
Ik hou meer van nadenken dan van babbelen. Ik ben bang voor zowat alles. Ik maak mezelf graag dingen wijs en dat geldt vermoedelijk ook voor het voorgaande. Ik ben een op hersenloze infantiliteit kickende meerwaardezoeker. Ik haat het woord meerwaardezoeker. Ik ben verliefd op letters en woorden, al lees ik veel te weinig. Ik ben ook verliefd op muziek, in die mate dat ik niet veel nodig heb voor een dikke laag kiekevlees. Ik slaap graag maar ben een slechte slaper. Ik scoor bovengemiddeld op de beoordelingsschaal voor autisme. Dat is nooit officieel vastgesteld, maar zie zin 3. Ik moet heel hard lachen om elke variatie van de woorden pies, kak en stront of als ik iemand tegen een paal zie lopen. Tot slot heb ik nooit goed geweten wat ik wil. En daarmee heb ik bijna alles gezegd.
heerlijk!
‘t Is duidelijk, uiteindelijk. Je hebt een “leuke blog”…
Goedemorgen,
Mijn ogen hielden het niet droog bij het doorlezen van deze post. En niet omdat die arme jongen zijn moeder doodziek was.
Vriendelijke groet van de Spaanders voor de Vlaanders