Ik hou meer van nadenken dan van babbelen. Ik ben bang voor zowat alles. Ik maak mezelf graag dingen wijs en dat geldt vermoedelijk ook voor het voorgaande. Ik ben een op hersenloze infantiliteit kickende meerwaardezoeker. Ik haat het woord meerwaardezoeker. Ik ben verliefd op letters en woorden, al lees ik veel te weinig. Ik ben ook verliefd op muziek, in die mate dat ik niet veel nodig heb voor een dikke laag kiekevlees. Ik slaap graag maar ben een slechte slaper. Ik scoor bovengemiddeld op de beoordelingsschaal voor autisme. Dat is nooit officieel vastgesteld, maar zie zin 3. Ik moet heel hard lachen om elke variatie van de woorden pies, kak en stront of als ik iemand tegen een paal zie lopen. Tot slot heb ik nooit goed geweten wat ik wil. En daarmee heb ik bijna alles gezegd.
Dankuwel, heer Brummelkamp.
Ik vond uw eerste reactie al zo mooi.
Gisteren heeft Wim Helsen op de nationale televisie wel een halve minuut keihard gezwegen, samen met zijn kijkers. Dat was ook zo’n voorbeeld van hoe niks soms mooier is dan iets. Of hoe woorden soms meer verbergen dan dat ze blootgeven.
Daar moest ik even aan denken.
Maar dankuwel dus.
*zwijgt een eind de dag in*
Reageer!
«Nu was ik eigenlijk van plan om sereen en poëtisch te eindigen en nu lig ik hier te neuken op een wolkske.»
- -
Of hoe doe je dat dan, duidelijk maken dat je ergens heel erg iets van vindt, maar dat je niet weet hoe je dat zeggen moet?
U bent zelf poëzie, meneer M., dat is het.
Dankuwel, heer Brummelkamp.
Ik vond uw eerste reactie al zo mooi.
Gisteren heeft Wim Helsen op de nationale televisie wel een halve minuut keihard gezwegen, samen met zijn kijkers. Dat was ook zo’n voorbeeld van hoe niks soms mooier is dan iets. Of hoe woorden soms meer verbergen dan dat ze blootgeven.
Daar moest ik even aan denken.
Maar dankuwel dus.
*zwijgt een eind de dag in*