ik ben zo bang dat ik op een ochtend wakker word
en niet meer weet wie ik ben
dat ik dan radeloos om me heen ga staren
en tot mijn grote ergernis niets meer herken
en dat ik dan de deur uitga voor de krant
en een koffiekoek in het stedelijk labyrint
en dat ik dan weer naar huis toe wil
maar tot mijn grote verbazing de voordeur niet meer vind

ik ben zo bang dat ik dan wanhopig
bij de buren moet gaan vragen of ik het wel ben
en dat ze mij dan heel angstig aankijken
met ogen zo groot als een schotelantenne
en dat ze dan even naar elkaar lonken
en dan heel listig zeggen komt u maar binnen hoor
maar dat ze dan stiekem achter mijn rug
de flikken gaan bellen dus dan moet ik er van door

ik ben zo bang dat ik dan mijn vrienden ga bellen
en dat ze dan zeggen met wie spreek ik alstublief?
en dat ik mij dan noodgedwongen een landlopersbestaan moet aanmeten
want wat is het alternatief?
en dat ik dan overvallen zal worden
door allerlei compleet irrationele angsten zoals oneirogmofobie
dat is angst voor natte dromen
en dat is echt niet om te lachen dat is een anomalie

ik ben zo bang dat ik dan behalve die irrationele angsten
ook overvallen zal worden door een dief
een dief een chinese dief
een echte chinese maffieuze meedogenloze in illegale organen handelende dief
en dat ik dan knock-out wordt getimmerd
en als ik weer bij bewustzijn ben mijn nieren en mijn lever mis
en alleen nog maar op handen en voeten kan lopen
en constant moet braken en bloed met brokken pis

ik ben zo bang dat ik op een ochtend wakker word
en niet meer weet wie ik ben
dat ik dan radeloos om me heen ga staren
en tot mijn grote ergernis niets meer herken
maar dan zult gij naar mij lachen en zeggen gij zot
en dan maakt gij voor mij een bedje van navelpluis
en dan gaat gij spinnen als een poes en mijn oorlellen likken
en dan voel ik mij weer thuis