Ik hou meer van nadenken dan van babbelen. Ik ben bang voor zowat alles. Ik maak mezelf graag dingen wijs en dat geldt vermoedelijk ook voor het voorgaande. Ik ben een op hersenloze infantiliteit kickende meerwaardezoeker. Ik haat het woord meerwaardezoeker. Ik ben verliefd op letters en woorden, al lees ik veel te weinig. Ik ben ook verliefd op muziek, in die mate dat ik niet veel nodig heb voor een dikke laag kiekevlees. Ik slaap graag maar ben een slechte slaper. Ik scoor bovengemiddeld op de beoordelingsschaal voor autisme. Dat is nooit officieel vastgesteld, maar zie zin 3. Ik moet heel hard lachen om elke variatie van de woorden pies, kak en stront of als ik iemand tegen een paal zie lopen. Tot slot heb ik nooit goed geweten wat ik wil. En daarmee heb ik bijna alles gezegd.
Mijn hart bloedt. Toen ik daarnet naast het containerpark fietste, zag ik mijn zetel (cfr. vorige post) staan. Naast de glasbak, de kussens wanordelijk ten gronde gestort, tussen oud papier en blikjes. In de gietende en zure regen. Geen redding meer mogelijk.
Melancholie verzuurt hier tot gevoelloosheid. Auw.
Lieve Yuri,
ik leef met je mee.
De wereld is een vuilnisbelt, waar emoties temidden van het gebroken glas en de aardappelschillen worden naar buiten gezwierd.
Ik zou die mannen van aan paar huizen verder een proces aandoen, als ik jou was.
En ondertussen al hetgeen dat je wel hebt kunnen bewaren, heel erg koesteren…
Reageer!
«Ik ga ervan uit dat u het met mij eens bent als ik zeg dat de glorieuze opstand van het klokkenspel een ode verdient.»
Lieve Yuri,
ik leef met je mee.
De wereld is een vuilnisbelt, waar emoties temidden van het gebroken glas en de aardappelschillen worden naar buiten gezwierd.
Ik zou die mannen van aan paar huizen verder een proces aandoen, als ik jou was.
En ondertussen al hetgeen dat je wel hebt kunnen bewaren, heel erg koesteren…