Twee meisjes op de trein
Afgelopen zondag op de trein van hasselt naar leuven:
klein meisje 1: Oh kijk daar paardjes!
klein meisje 2: Pff
klein meisje 1: Oh daar een pony!
klein meisje 2: Nie waar dat is een paard
klein meisje 1: Nee een pony. een shetland pony
klein meisje 2: Een shitland pony?
klein meisje 1: SHET-land! SJCHET-LAND joh
klein meisje 2: Watte? Schijtland?
klein meisje 1: SHETLAAAAHAAAAAAAND
klein meisje 3: Een schijtland? Een schijtladder?
(in koor lachen)
Ik hoop dat het kind in mij nooit doodgaat.
Wellicht enigszins verwante berichten:
1 reactie
Ik hou meer van nadenken dan van babbelen. Ik ben bang voor zowat alles. Ik maak mezelf graag dingen wijs en dat geldt vermoedelijk ook voor het voorgaande. Ik ben een op hersenloze infantiliteit kickende meerwaardezoeker. Ik haat het woord meerwaardezoeker. Ik ben verliefd op letters en woorden, al lees ik veel te weinig. Ik ben ook verliefd op muziek, in die mate dat ik niet veel nodig heb voor een dikke laag kiekevlees. Ik slaap graag maar ben een slechte slaper. Ik scoor bovengemiddeld op de beoordelingsschaal voor autisme. Dat is nooit officieel vastgesteld, maar zie zin 3. Ik moet heel hard lachen om elke variatie van de woorden pies, kak en stront of als ik iemand tegen een paal zie lopen. Tot slot heb ik nooit goed geweten wat ik wil. En daarmee heb ik bijna alles gezegd.
Ik hou van jou,
dat meen ik
want ook elke seconde
is mijn hart van jou
maar jou’n hart
is nergens te vinden
een donker gat
dat diep verstopt zat.