Ik hou meer van nadenken dan van babbelen. Ik ben bang voor zowat alles. Ik maak mezelf graag dingen wijs en dat geldt vermoedelijk ook voor het voorgaande. Ik ben een op hersenloze infantiliteit kickende meerwaardezoeker. Ik haat het woord meerwaardezoeker. Ik ben verliefd op letters en woorden, al lees ik veel te weinig. Ik ben ook verliefd op muziek, in die mate dat ik niet veel nodig heb voor een dikke laag kiekevlees. Ik slaap graag maar ben een slechte slaper. Ik scoor bovengemiddeld op de beoordelingsschaal voor autisme. Dat is nooit officieel vastgesteld, maar zie zin 3. Ik moet heel hard lachen om elke variatie van de woorden pies, kak en stront of als ik iemand tegen een paal zie lopen. Tot slot heb ik nooit goed geweten wat ik wil. En daarmee heb ik bijna alles gezegd.«Nee ma, ik sta te pissen»
Sommige taferelen lijken georchestreerd door hogere machten. Op het einde van mijn eerste examen-poging tot het behalen van een rijbewijs, moest ik uitwijken voor een tableau vivant dat daar geplaatst leek door de Verenigde Automobiel Examinatoren om beginnende chauffeurs in de war te brengen.
Een meneer had zijn wagen – een kleine camionette – op de weg geparkeerd. Erop en niet ernaast. Hij stond achter zijn wagen aan de kant van de weg. Niet in de berm, niet tegen een heg, niet tegen een boom. Hij stond achter zijn wagen aan de kant van de weg met in zijn linkerhand een mobiele telefoon die hij tegen zijn oor hield, en in zijn rechterhand zijn duidelijk zichtbare lid, waarmee hij het frisse lentegras stond te besproeien.
Wat zou er het meest dringend geweest zijn, vroeg ik me af. Het telefoongesprek of het aflaten van de lichamelijke onderdruk? In elk geval hoop ik niet dat hij naar iemand belde om te vragen hoe dat ook weer moest, zeiken in de berm.
Wellicht enigszins verwante berichten:
Nog geen reacties